Tom Cruise kundër fantazmës së Tom Cruise: a do të jetë i mjaftueshëm Digger për të lënë pas 15 vjet suksese?

Në filmin e ri të Alejandro González Iñárritu, Tom Cruise rikthehet te transformimet e dikurshme, si në kohën e Magnolia dhe Vanilla Sky. Këtë herë luan një manjat nafte grotesk dhe pa skrupuj. Por krahasimi me aktorin që ka qenë dikur peshon më shumë se çdo protezë. 

Në Digger, Tom Cruise nuk sillet si Tom Cruise.

Krekoset, shan, mburret. Flet me zë të lartë në çdo regjistër të mundshëm: bërtet, ulërin, hungërin, gjëmon. Komploton, ledhaton macen, shtrin gishtat dhe i troket barkut të dalë, një protezë e vendosur për ta bërë më bindës si burrë në fund të të 60-ave. Cruise sapo ka mbushur 64.

Dhe për një herë, kur zgjat duart, nuk është për t’u kapur pas ndonjë helikopteri që po largohet.

Filmi i ri i Alejandro González Iñárritu nuk na jep interpretimin më të mirë të karrierës së Cruise, por është padyshim filmi ku e shohim të aktrojë më shumë pas shumë vitesh. Është gjithashtu filmi i tij i parë jo aksion në pothuajse 15 vjet.

Kjo periudhë nisi pas Rock of Ages, musical-i i vitit 2012 që edhe kolegu i tij Alec Baldwin e ka quajtur “të tmerrshëm” dhe “një katastrofë totale”.

Është gjithashtu hera e parë pas shumë kohësh që Cruise nuk luan një hero, as klasik dhe as antihero. Nuk kishte luajtur një antagonist komik që nga Tropic Thunder dhe një antagonist të vërtetë që nga Collateral.

Kush është Digger Rockwell?
Cruise luan personazhin që i jep emrin filmit, Digger Rockwell, një manjat nafte nga jugu i SHBA-së, me theks që të kujton George W. Bush, faqe artificialisht të varura dhe një personalitet edhe më të madh se pamja e tij.

Është tipi që e krahason me kënaqësi një çarje gjigante në akullnajat polare me përmasat e organit të tij seksual. Një burrë pa miq, që e trajton familjen me indiferencë dhe gjithë dashurinë ia rezervon një maceje që nuk është thjesht pranë vdekjes, por thuajse e ka kaluar pragun.

Është lloji i njeriut që mund ta shkatërrojë botën me një kërcitje gishtash. Dhe e bën, pa ndier asnjë pendesë dhe pa vuajtur pasoja.

Filmi ndjek Digger-in lakmitar dhe të papërgjegjshëm teksa kompania e tij shkakton pa dashje një katastrofë me pasoja globale dhe më pas, sikur të mos mjaftonte, një tjetër.

Është një film i zhurmshëm, i mbushur me interpretime po aq të zhurmshme.

Përveç Cruise, është John Goodman në rolin e një presidenti të paaftë, të kalbur dhe me tipare që të kujtojnë Trump-in. Sandra Hüller luan motrën e Digger-it, gjithmonë të zemëruar. Michael Stuhlbarg është zëvendëspresidenti servil dhe i nënshtruar, ndërsa Riz Ahmed interpreton Ganesh-in, shkencëtarin e ndershëm dhe të dënuar, i vetmi person që duket i arsyeshëm mes gjithë këtij kaosi. Edhe ai, gjithsesi, bërtet.

Një satirë që synon lart, por nuk shkon aq thellë
Pavarësisht kastit prestigjioz, skenografisë së kuruar dhe një teme që duket fort aktuale, Digger është në thelb një komedi groteske.

Duket sikur synon territorin e Dr. Strangelove, por përfundon më afër Don’t Look Up.

Dhe kjo nuk është domosdoshmërisht kompliment.

Filmi dëshiron të jetë i thellë, por shpesh mbetet në sipërfaqe.

Megjithatë, fakti që nuk është një tjetër Mission: Impossible dhe as vazhdim i ndonjë filmi të Tom Cruise nga vitet ’80, e bën automatikisht një nga projektet më interesante ku ai ka marrë pjesë prej shumë kohësh.

Sado i çrregullt dhe irritues të jetë, të paktën ka një këndvështrim të qartë. Dhe pas tij qëndron një autor i vërtetë: Iñárritu, regjisori që në vitin 2014 ringjalli karrierën e Michael Keaton dhe një vit më pas e çoi Leonardo DiCaprio-n drejt Oscar-it që i kishte munguar për kaq gjatë.

Duke marrë parasysh të gjitha këto, si edhe një kthesë në mes të filmit që përpiqet të shpjegojë tonin e ekzagjeruar dhe i jep Cruise-it diçka më shumë për të bërë sesa të përpijë skenën si Digger Rockwell, kuptohet lehtë pse aktori pranoi projektin.

Pas 15 vitesh blockbuster-ësh, Tom Cruise kërkon sërish aktorin brenda vetes
Vitet e fundit, Cruise e ka orientuar karrierën drejt filmave ku duket sikur sfida kryesore është të provojë se Tom Cruise nuk vdes kurrë.

Kjo zgjedhje i ka sjellë miliona dollarë dhe mirënjohjen e një industrie që, pas pandemisë, ai ndihmoi thuajse i vetëm ta kthente publikun në kinema.

Por, me përjashtim të Top Gun: Maverick, kjo periudhë nuk i ka dhënë shumë në aspektin e vlerësimit kritik.

Cruise nuk ka fituar kurrë një Oscar konkurrues. Dhe nëse mendojmë se e njohim sadopak Tom Cruise-in, vështirë të besojmë se statuja honorifike e marrë në vitin 2025 i mjafton.

Në rrjetet sociale ai e përshkruan veten me ironi si dikush që “vrapon nëpër filma që nga viti 1981”, por është e vështirë të imagjinosh se është vërtet kaq indiferent ndaj trashëgimisë që do të lërë.

Ndoshta për këtë arsye Warner Bros. e nisi fushatën promocionale të Digger jo me një trailer tradicional, por me një lloj retrospektive të gjithë karrierës së Cruise.

Një montazh që zakonisht do ta shihnim përpara se një aktor veteran të merrte një çmim për karrierën.

Muzika dramatike shoqëron pamje nga disa prej filmave më të njohur të tij, Jerry Maguire, Interview with the Vampire, Risky Business, Minority Report dhe shumë të tjerë.

Pastaj një zë thotë:

“Gjithçka që ke qenë, gjithçka që ke bërë, të ka sjellë këtu.”

Dhe vetëm atëherë shfaqet Digger.

Mesazhi është i qartë: ky rol prezantohet si një lloj beteje finale, personazhi që përmbledh të gjithë personazhet e Tom Cruise, destinacioni drejt të cilit duket sikur ka udhëtuar e gjithë karriera e tij.

Problemi është se kjo është shumë peshë për një film të vetëm.

Dhe, në fakt, është shumë edhe për Digger.

Fushata e madhe promocionale e ka ngritur pritshmërinë në maksimum
Gjithë zhurma rreth filmit, traileri retrospektiv, kopertina e GQ, daljet në The Graham Norton Show dhe Good Morning America, prania në një ndeshje të Kansas City Chiefs me Taylor Swift, si edhe podcastet e ndryshme, japin përshtypjen se mbi Digger është vënë shumë në lojë.

Sikur ky të jetë filmi që duhet të provojë njëherë e mirë se Tom Cruise mund të jetë diçka më shumë se ylli i përhershëm i aksionit.

Sikur ky të jetë filmi që më në fund do t’i sjellë çmimet dhe adhurimin e kritikës që ai duket se kërkon dhe, në shumë mënyra, e meriton.

Por gjithë ky zhurmë na kujton edhe diçka tjetër.

Dikur, Tom Cruise bënte filma si Digger rregullisht.

Jo shumë kohë më parë, të paktën në kujtesën tonë kolektive, ai nuk kishte frikë të transformohej, të provonte kufijtë e tij apo të punonte me regjisorë dhe ekipe krijuese që nuk i kishte zgjedhur vetë deri në detaj.

Ajo periudhë u ndërpre rreth kohës së Rock of Ages, por edhe në një moment kur jeta e tij private dhe sidomos lidhja e tij me Scientology kërcënonin ta errësonin karrierën.

Duket sikur Cruise zgjodhi me vetëdije blockbuster-ët për të kontrolluar dëmin ndaj imazhit të tij publik.

Strategjia funksionoi.

Por në të njëjtën kohë e bëri më pak të gatshëm për të rrezikuar.

Nuk pati më një tjetër Magnolia. As një tjetër Vanilla Sky. Për mirë apo për keq.

Nëse Cruise nuk do t’i kishte kaluar 15 vitet e fundit duke u përpjekur të largohej nga ai version i vetes, Digger nuk do të ishte sot i shtypur nga kaq shumë pritshmëri.

Pa gjithë këtë barrë, mund të ishte thjesht ajo që ndoshta duhej të ishte: një film i çuditshëm në një filmografi shumë të pasur, një eksperiment ambicioz që nuk funksionoi plotësisht.

Por në kushtet aktuale, Digger nuk është aq i arrirë sa të kryejë misionin për të cilin duket se është zgjedhur.

Me gjithë talentin e tij, as Tom Cruise nuk mund të gërmojë lart.