Sylvester Stallone rrëfen jetën pa filtra: mungesa në funeralin e së ëmës, humbja e djalit dhe çmimi i famës

Sylvester Stallone ka kaluar pjesën më të madhe të jetës duke luajtur burra që ngrihen pasi rrëzohen. Por në moshën 80 vjeçare, aktori po flet më hapur se kurrë për atë që ka ndodhur jashtë ekranit: një fëmijëri e dhunshme, marrëdhënie të vështira me prindërit, humbjen e djalit të madh, krizën që gati i kushtoi martesën dhe mënyrën si fama i dëmtoi trupin dhe jetën.

Në kujtimet e reja, The Steps, Stallone kthehet te episodet që për dekada kishte zgjedhur t’i mbante të mbyllura.

Një prej tyre lidhet me nënën e tij, Jackie Stallone.

Aktori tregoi se ishte duke luajtur golf kur mori telefonatën se ajo kishte vdekur.

“Po luaja golf dhe dikush më telefonoi: ‘Nëna jote ka vdekur’”, kujton ai.

Stallone nuk shkoi në funeral.

“Jo... tani po të jap lajmin ekskluziv”, tha ai me një të qeshur të vogël.

Marrëdhënia me të ëmën kishte qenë gjithmonë e pazakontë dhe e ftohtë. Jackie Stallone, astrologe dhe figurë mediatike, i kishte thënë dikur të birit: “Arsyeja e vetme që je këtu është sepse varësja nuk funksionoi”, duke iu referuar një tentative për abort.

Në libër, Stallone tregon gjithashtu se kur i ofroi nënës një biletë për ceremoninë e Oscars 1977, mbrëmjen kur Rocky do të fitonte çmimin për filmin më të mirë, ajo refuzoi të shkonte sepse ai nuk i siguronte një biletë shtesë për parukierin e saj.

“Disa njerëz thjesht nuk duhet të kenë fëmijë”, thotë Stallone sot. “Dhe mendoj se ajo e dinte këtë.”

Sipas tij, Jackie ishte “shumë, shumë e papjekur” dhe dëshironte mbi të gjitha të bëhej e famshme. Ai kujton përpjekjet e saj si astrologe, lexuese pëllëmbe, artiste trapezi dhe pianiste, por shton se ajo nuk kërkonte lidhje të afërt as me fëmijët, as me nipërit e mbesat.

Në fund, marrëdhënia mes tyre u prish pothuajse plotësisht.

“Arriti në pikën që ajo thjesht nuk donte të fliste me mua. Kështu që vdiq në izolim”, tha ai.

Edhe babai i tij, Frank Stallone Sr., ishte emocionalisht i largët.

“Babai im priti shtratin e vdekjes për të më dhënë këshilla për dashurinë”, kujton Stallone. “Je 96 vjeç, po vdes. Dhe tani i kuptove të gjitha?”

Humbja e djalit që nuk e kishte përpunuar kurrë
Një nga plagët më të mëdha të jetës së tij mbetet vdekja e djalit të madh, Sage Stallone.

Në vitin 2012, Sage vdiq papritur në moshën 36 vjeçare nga një atak në zemër i shkaktuar nga sëmundja koronare.

Stallone kujton edhe sot vendin e saktë ku ndodhej kur mori lajmin.

Ishte në zyrë duke shkruar një skenar kur bashkëshorti i tretë i nënës së tij, Dr. Stephen Levine, e telefonoi.

“Tha: ‘Po të telefonoj për të të thënë se ai iku’”, kujton Stallone.

Mënyra e ftohtë e njoftimit e tronditi edhe më shumë.

“Ishte kaq e thatë dhe pa emocion. ‘Më vjen keq, iku. Mirupafshim.’ Kaq. As ‘A mund të të ndihmoj?’. Asgjë. Dhe kjo ishte shkatërruese.”

Marrëdhënia mes Sylvester dhe Sage nuk kishte qenë gjithmonë e lehtë.

Sage, i cili luajti përkrah babait të tij në Rocky V në vitin 1990, kishte treguar vite më vonë se disa nga skenat mes tyre kishin qenë shumë personale.

Kur personazhi i tij i bërtiste Rocky-t: “Nuk kalove kurrë kohë me mua! Nuk kalove kurrë kohë me nënën time!”, Sage tha se ato fjalë ishin të vërteta.

“Po shikoja fytyrën e babait tim dhe po ia thosha vërtet ato gjëra”, kujtonte ai. “Disa herë shpërthyem në lot. Pas filmit, gjithçka ndryshoi. Do të bënim gjithçka për njëri-tjetrin.”

Stallone thotë se kishte shumë shpresa për të birin.

“Mendova se do të bënte diçka vërtet të bukur sepse kishte gjetur rrugën e tij, që për fat nuk ishte aktrimi. Por nuk e dija që ishte i sëmurë.”

Edhe sot fotografitë e tij janë të vështira për t’u parë.

“Kur sheh një foto, është e rëndë. Shumë e rëndë.”

Dhimbja e shtypur për vite që gati i kushtoi martesën
Në moshën 80 vjeçare, Stallone thotë se tani kupton se çfarë ndodh kur dhimbja shtyhet pafund.

“E shtyp, e shtyp, vazhdon ta injorosh dhe pastaj del kur je i rritur”, thotë ai.

Sipas tij, disa vite më parë gjithë ajo dhimbje e grumbulluar shpërtheu si një “Vezuv emocional”.

Kriza ndikoi edhe në martesën e tij me Jennifer Flavin.

Në gusht 2022, Flavin, nëna e tre vajzave të tij Sophia, Sistine dhe Scarlet, kërkoi divorcin.

Disa javë më vonë, çifti u pajtua pasi foli hapur për problemet në shtëpi.

“Falë Zotit”, thotë Stallone sot.

Ai ia ka dedikuar librin Jennifer-it me fjalët: “Dashuria jote ka qenë një mrekulli e bukur”.

Duke parë pas, ai e lidh krizën e martesës me gjithë dhimbjen që nuk kishte përpunuar.

“Më në fund doli e gjithë dhimbja, gjithçka. Dhe ishte e tmerrshme.”

Fëmijëria që ai thotë se kishte varrosur për të mbijetuar
The Steps e çon Stallone përsëri në një fëmijëri që nisi në një apartament të vogël dhe të ftohtë në Hell’s Kitchen, mes një martese të dhunshme të prindërve të tij.

Kur ishte vetëm 2 vjeç, prindërit e dërguan në një konvikt në Queens, ku jetonin edhe shitës udhëtues. Ata e vizitonin vetëm një herë në muaj.

Stallone qëndroi aty deri në moshën 6 vjeçare.

Një dëmtim i nervit të fytyrës gjatë lindjes i la gojën karakteristike të shtrembëruar dhe mënyrën e veçantë të të folurit, gjë për të cilën fëmijët në shkolla të ndryshme e tallnin.

Deri në moshën 16 vjeçare kishte ndërruar 12 shkolla në Philadelphia.

Më pas u dërgua në Devereux, një institucion për adoleshentë me probleme.

Në moshën 17 vjeçare përfundoi në një sektor ndëshkimi që ai e quan “Snake Pit”, një vend që në libër e përshkruan si “praktikisht një spital psikiatrik që funksiononte njëkohësisht si izolim disiplinor”.

Aty, sipas rrëfimit të tij, disa të rinj rrinin në jashtëqitjet e veta dhe të tjerë kishin shenja lobotomie.

Stallone tregon se aty u sulmua seksualisht nga një i burgosur shumë më i madh fizikisht, ndërsa ai bërtiste për ndihmë.

Kthimi te këto kujtime, thotë ai, ka qenë traumatik.

“Mendoj se varrosim shumë kujtime për të mbijetuar. Bëhen si ind mbresor, pastaj mbulohen nga pluhuri. Dhe një ditë e fryn atë pluhur dhe thua: ‘O Zot, sa e trishtuar ishte kjo.’”

Si i rritur, pyet veten:

“Pse ishte kaq e vështirë të më donin? Pse ishte kaq e vështirë të bëja miq?”

Dhe kujtimet që e lëndojnë më shumë, sipas tij, lidhen gjithmonë me të njëjtën gjë.

“Gjithmonë përfundonte te prindërit. Nuk kam kujtime të mira.”

Para “Rocky”, nuk kishte para as për frigorifer
Në fillim të viteve ’70, Stallone u kthye në New York dhe jetonte në varfëri.

Hante vezë të pagatuara dhe lugë gjizë që i mbante në dritare sepse nuk kishte frigorifer.

Bënte audicione, shkruante skenarë dhe punonte në një dyqan ushqimor dhe si punonjës kinemaje.

“Edhe pse nuk kisha asnjë mundësi dhe asnjë inkurajim, nuk mendova kurrë për planin B”, thotë ai. “Edhe pse ishte e frikshme sepse nuk kishte plan B. Do të kisha përfunduar i pastrehë.”

Më pas erdhi Rocky.

Stallone shkroi historinë e boksierit Rocky Balboa në një periudhë kur karriera e tij dukej se nuk po shkonte askund.

Kur producentët i ofruan para për skenarin, ai refuzoi ta shiste nëse nuk e lejonin të luante vetë rolin kryesor.

Ishte një bast që i ndryshoi jetën.

“Nuk e di nëse kjo është arrogancë apo çfarë, por mendoj se të duhet pak prej saj”, thotë ai.

Fama i dha gjithçka, por i mori shumë
Suksesi nuk erdhi pa pasoja.

Stallone thotë se fama i kushtoi shumë, sidomos fizikisht.

Gjatë xhirimeve të Rocky III, obsesioni me trupin u bë aq ekstrem sa, sipas tij, zhvilloi bulimi dhe arriti në vetëm 2,6% yndyrë trupore.

Ai ka pranuar gjithashtu përdorimin e steroideve dhe gjatë viteve i është nënshtruar nëntë operacioneve në shpinë, dy në shpatulla dhe tre ndërhyrjeve për bashkimin e vertebrave të qafës.

Sot e sheh kohën ndryshe.

“Koha është valuta ime”, thotë ai. “Jam në fund të jetës sime.”

Kjo nuk do të thotë se ka ndërmend të ndalojë.

Përkundrazi, Stallone thotë se dëshiron të përqendrojë gjithçka dhe të bëjë sa më shumë të mundet me kohën që ka.

Në serialin Tulsa King, ai thotë se më në fund po luan në një mënyrë që i lejon të jetë vetvetja.

“I thashë Taylor Sheridan: ‘Do ta shkruaj në një mënyrë që të jem thjesht unë.’”

Sipas tij, roli është bërë aq i përshtatur për të sa i jep mundësinë të mos luajë vazhdimisht “të fortin”.

“Nuk ke pse të jesh tipi i fortë. Thjesht shfaqesh dhe i lë fjalët të të çojnë.”

Pas gjithë jetës duke u përpjekur t’u tregojë të tjerëve se e kishin gabim për të, Stallone thotë se nuk e ndien më atë nevojë.

“Nuk kam më asgjë për të provuar. Nuk kam më truke në çantë. E keni parë magjistarin.”