Si të mos e lini palestrën pas muajit të parë: çfarë mund të mësoni nga sportistët

Vendosni objektiva të arritshëm, zhvilloni aftësitë tuaja më të mira dhe vlerësoni çdo përparim, sado të vogël. Për t’u stërvitur rregullisht, rëndësi ka edhe mënyra si mendoni.

Në shtator, shumëkush regjistrohet në palestër me dëshirën për të nisur nga e para. Javët e para shkojnë mirë, por më pas entuziazmi fillon t’ia lërë vendin lodhjes, rutinës dhe tundimit për ta shtyrë stërvitjen për nesër.

Për të vazhduar edhe kur dëshira bie, mund të merrni shembull nga mënyra si mendojnë sportistët: disiplina, këmbëngulja dhe aftësia për ta përballuar lodhjen i ndihmojnë të mos varen vetëm nga motivimi i ditës.

Kjo nuk kërkon të stërviteni si profesionistë apo t’i vendosni vetes objektiva të paarritshëm. Ideja është të ndërtoni një marrëdhënie me aktivitetin fizik që mund ta ruani me kalimin e kohës dhe që vazhdon t’ju japë kënaqësi.

Vendosini vetes sfida të vogla

Përqendrohuni te përparimet e vogla. Çdo seancë mund të jetë një mundësi për të përmirësuar diçka: të jeni më të përqendruar, ta organizoni më mirë kohën ose ta kryeni një ushtrim me më shumë saktësi.

Objektivi nuk ka pse të jetë i madh. Hapat e vegjël e bëjnë përparimin të dukshëm dhe ju ndihmojnë të mos e përjetoni stërvitjen si një përsëritje pa fund të së njëjtës gjë.

Kur kuptoni se diçka po ndryshon, edhe ngadalë, keni një arsye më shumë për të vazhduar.

Përqendrohuni edhe tek ajo që ju del mirë

Shpesh merremi aq shumë me atë që nuk dimë ta bëjmë, sa harrojmë aftësitë që kemi.

Edhe në sport, cilësitë individuale kanë rëndësi. Nëse gjithë vëmendjen ia kushtoni vetëm dobësive dhe gabimeve, rrezikoni të lini pas dore pikërisht atë që ju bën të ndiheni të aftë dhe ju jep kënaqësi.

Kjo vlen edhe për palestrën. Nuk është e nevojshme të jeni të zotë në gjithçka. Zbuloni cilat ushtrime apo aktivitete ju përshtaten më shumë dhe zhvillojini këto aftësi.

Kur diçka ju del mirë dhe e shijoni, është më e lehtë të keni dëshirë ta bëni sërish. Kjo ndjesi mund t’ju ndihmojë të punoni me më shumë durim edhe për pjesët ku keni vështirësi.

Mendoni si do të ndiheni pas stërvitjes

Në ditët kur nuk ju bëhet të shkoni në palestër, provoni ta zhvendosni vëmendjen te fundi i stërvitjes.

Mendoni për ndjesinë e lehtësimit, për tensionin që mund të keni shkarkuar dhe për kënaqësinë që ju jep fakti se e mbajtët angazhimin ndaj vetes.

Rruga për në palestër, lodhja dhe ushtrimet që ju presin mund të duken më të përballueshme kur kujtoni pse ia vlejnë.

E njëjta mënyrë të menduari mund t’ju ndihmojë edhe në punë të tjera që kërkojnë përpjekje: kënaqësia që prisni në fund ju jep një arsye për ta nisur.

Përfytyrojeni veten duke ia dalë

Përfytyrimi është një nga teknikat që përdorin sportistët për t’u përgatitur mendërisht për një garë. Ata imagjinojnë lëvizjet, veprimet dhe situatat që mund të hasin gjatë saj.

Të njëjtin parim mund ta përdorni edhe në përditshmëri. Përfytyrimi i një situate përpara se ta përjetoni ju ndihmon të dalloni pasiguritë që ju ngjall dhe të mendoni si mund t’i përballoni.

Këtë ushtrim mund ta shoqëroni me frymëmarrje të ngadaltë dhe të thellë, duke e përqendruar vëmendjen te lëvizja e barkut.

Përfytyrojeni veten duke e kryer veprimin me qetësi, duke kaluar vështirësinë dhe duke arritur objektivin. Me përsëritje, kjo mund të bëhet pjesë e përgatitjes suaj mendore.

Vlerësoni edhe arritjet e vogla

Edhe përparimet që ju duken të parëndësishme meritojnë vëmendje.

Kur e pranoni se keni bërë diçka mirë dhe i jepni vetes kohë ta ndieni atë kënaqësi, krijoni një shtysë për ta përsëritur.

Shpërblimi nuk ka nevojë të jetë i madh. Ndonjëherë mjafton të ndaleni dhe të pranoni: këtë herë ia dola më mirë.

Mos prisni një ndryshim të madh për t’i dhënë vlerë përpjekjes suaj.

Mbajeni gjallë dëshirën për t’u stërvitur

Sportistët nuk i përballojnë stërvitjet e gjata dhe të lodhshme vetëm falë vullnetit. Një pjesë e rëndësishme e këmbënguljes së tyre vjen nga kënaqësia që marrin prej aktivitetit.

Kur stërvitja kthehet vetëm në detyrim, motivimi mund të zbehet shpejt. Nëse rutina ju ka mërzitur, provoni të ndryshoni diçka: një disiplinë të re, një orar tjetër, një grup të ri ose mënyrën si i organizoni seancat gjatë javës.

Ndonjëherë mjafton një ndryshim i vogël për të rigjetur interesin. Një përvojë e re mund t’ju kujtojë se aktiviteti fizik ka shumë forma dhe se mund të gjeni atë që ju përshtatet.

Stërvitja e trupit mund të angazhojë edhe mendjen

Aktiviteti fizik shihet gjithnjë e më shumë edhe si një mënyrë për të mbështetur mirëqenien psikologjike, përqendrimin dhe aftësitë njohëse.

Në këtë fushë, një koncept i rëndësishëm është neuroplasticiteti: aftësia e trurit për të ndryshuar dhe për t’u përshtatur në përgjigje të përvojave dhe të të mësuarit.

Disa metoda stërvitjeje synojnë ta shfrytëzojnë këtë lidhje duke bashkuar lëvizjen me detyra që kërkojnë vëmendje, kujtesë dhe koordinim.

Një shembull është intenSati, metoda e krijuar nga Patricia Moreno, që kombinon lëvizje fizike me pohime pozitive të shqiptuara me zë. Neuroshkencëtarja Wendy Suzuki e ka praktikuar, e ka dhënë mësim dhe e ka përdorur në kërkimet e saj mbi aktivitetin fizik dhe funksionimin e trurit.

Synimi i këtyre qasjeve është që stërvitja të përfshijë edhe mënyrën si e drejtojmë vëmendjen dhe si e përjetojmë veten gjatë lëvizjes. Përfitimet e përgjithshme të aktivitetit fizik nuk duhen ngatërruar, megjithatë, me prova se çdo metodë e veçantë përmirëson domosdoshmërisht krijimtarinë apo fleksibilitetin mendor.

Aktivitete që kërkojnë angazhimin e trupit dhe të mendjes

Disiplina të ndryshme na vënë përpara kërkesave të ndryshme. Disa kërkojnë të mbajmë mend sekuenca, të ruajmë ekuilibrin, të reagojmë shpejt ose të koordinojmë disa lëvizje njëherësh.

Boksi, kickbox-i, ushtrimet e baletit në dysheme dhe kërcimi me taka janë disa shembuj. Secila prej tyre ndërthur përpjekjen fizike me përqendrimin dhe saktësinë.

Boksi dhe kënaqësia që vjen nga përparimi

Boksi dhe kickbox-i janë sporte individuale, por stërvitja në grup u jep edhe një përmasë shoqërore. Mësoni duke parë të tjerët, duke punuar me një partner dhe duke u mbështetur te grupi.

Ritmi, kombinimet dhe sfida e të mësuarit të lëvizjeve mund ta bëjnë seancën më tërheqëse, edhe kur kërkon shumë energji.

Me kalimin e kohës, përmirësimi i teknikës dhe ndjesia se lëvizni me më shumë siguri mund ta kthejnë lodhjen në kënaqësi dhe t’ju japin dëshirë për t’u rikthyer.

Ushtrimet e baletit në dysheme dhe rregullsia

Ushtrimet e baletit në dysheme, të njohura si floor barre, janë zhvilluar për të ndihmuar balerinët të punojnë me trupin përmes lëvizjeve të kryera në dysheme.

Seancat mbështeten te ushtrime që përsëriten, duke ju dhënë mundësinë të vëreni gradualisht ndryshimet në kontrollin e lëvizjes, lëvizshmëri dhe fleksibilitet.

Punohet me pjesë të ndryshme të trupit, nga qafa dhe shpatullat te shpina, ijet, këmbët dhe kyçet. Ushtrimet mund të përshtaten sipas aftësive dhe nevojave të pjesëmarrësve.

Pikërisht përsëritja ju ndihmon të kuptoni përparimin: një lëvizje që në fillim ju dukej e vështirë mund të bëhet më e kontrolluar dhe më e lirshme.

Kërcimi me taka dhe motivimi që vjen nga argëtimi

Kërcimi me taka, i njohur si heels dance, ndërthur elemente të kërcimit jazz dhe atij urban, shpesh nën ritmet e muzikës pop.

Ai kërkon koordinim, ekuilibër, kujtesë për lëvizjet dhe interpretim. Por për ata që e shijojnë, ka edhe një arsye të fortë për të vazhduar: argëtimin.

Të mësosh një koreografi të re, të vëresh përparimin nga një seancë në tjetrën dhe të përfshihesh në muzikë mund ta kthejë stërvitjen në një takim që e pret me dëshirë.

Kur aktiviteti fizik ju jep kënaqësi dhe ju lejon të ndieni përparimin tuaj, bëhet më e lehtë t’i gjeni vend në përditshmëri, edhe pasi ka kaluar entuziazmi i muajit të parë.