Princi Harry flet për shëndetin mendor pas largimit nga Londra: “Rashë në depresion”
“Përjetova një rënie të fortë të adrenalinës, diçka që nuk më kishte ndodhur kurrë më parë.” Princi Harry rrëfen se si është përballur me zinë, depresionin dhe humbjen e nënës së tij, princeshës Diana.
Princi Harry ka folur hapur për gjendjen e tij mendore në periudhën përpara se të zhvendosej në Shtetet e Bashkuara me Meghan Markle në vitin 2020.
Në një video të re për MasterClass, Duka i Sussex-it rikthehet te muajt që kaloi në ishullin Vancouver, në Kanada, së bashku me djalin e tij Archie, sot 7 vjeç, ndërsa ai dhe Meghan po largoheshin gradualisht nga rolet e tyre si anëtarë të lartë të familjes mbretërore britanike.
“Isha në Kanada, larg atij ambienti stresues ku, me sa duket, trupi im kishte qenë vazhdimisht i mbushur me adrenalinë. Brenda dy apo tri ditësh përjetova një rënie të fortë të saj”, rrëfen Harry. “Ishte diçka që nuk e kisha përjetuar kurrë më parë.”
Në fund të vitit 2019, Harry dhe Meghan kaluan disa muaj në British Columbia, duke marrë një pushim nga angazhimet e tyre të zakonshme. Kur u kthyen në Londër në janar 2020, njoftuan vendimin për t’u tërhequr nga rolet kryesore brenda familjes mbretërore.
Harry shpjegon se qëndrimi në Kanada ishte menduar fillimisht si një mënyrë për “t’u distancuar nga gjithçka” dhe për të pasur hapësirë “të mendonte”.
Por largimi nga stresi solli një reagim që nuk e kishte parashikuar.
“Ishte sikur të më duhej stresi për të prodhuar adrenalinën e nevojshme që truri im të funksiononte, sepse në shtëpi isha bërë i paaftë të bëja pothuajse çdo gjë”, tregon ai.
“Rashë realisht në një depresion që zgjati rreth dy javë dhe kisha ndjesinë se nuk mund të funksionoja pa adrenalinë.”
Harry flet për depresionin dhe zinë pas humbjes së Diana-s
Rrëfimi është pjesë e një MasterClass të ri me titull Redefining Grief: Building Resilience Through Loss, ku Harry shfaqet së bashku me neuroshkencëtaren Dr. Mary-Frances O’Connor për të diskutuar mënyrën si përjetojmë humbjen dhe ndikimin që zia mund të ketë te truri dhe trupi.
Programi publikohet në prag të Ditës Botërore të Shëndetit Mendor, më 10 tetor.
Edhe pse Harry flet edhe për largimin e tij dhe Meghan-it nga Britania, pjesa më e madhe e rrëfimit lidhet me humbjen e nënës së tij, princeshës Diana, e cila ndërroi jetë në vitin 1997.
“Për 15 apo 20 vjet, sa herë që dikush më pyeste: ‘A je mirë?’, unë përgjigjesha: ‘Jam mirë’”, tregon Harry.
“Isha në një gjendje mpirjeje, një lloj mbylljeje emocionale. Dhe pa e kuptuar, adrenalina ishte ajo që më shtynte përpara.”
Harry ka folur edhe më parë për mënyrën se si humbja e nënës ndikoi tek ai që në fëmijëri.
Në vitin 2024, gjatë një bisede me Nikki Scott, themeluese e organizatës bamirëse Scotty’s, ai tregoi se si, në moshën 12 vjeçare, përpiqej të kuptonte çfarë do të thoshte të mbaje zi.
“Kur je fëmijë është shumë e lehtë të mendosh ose ta bindësh veten... Nuk e di, unë isha 12 vjeç”, rrëfeu ai.
“E bind veten se personi që ke humbur ka nevojë që ti të jesh i trishtuar për sa më gjatë, për t’i treguar se të mungon.”
Por me kalimin e kohës, këndvështrimi i tij ndryshoi.
“Pastaj vjen ajo vetëdije: ‘Jo, ai person duhet të dëshironte që unë të isha i lumtur’.”
Harry dhe Meghan, sërish në Mbretërinë e Bashkuar
Gjashtë vjet pas largimit nga Londra, Harry dhe Meghan janë rikthyer të jetojnë në Mbretërinë e Bashkuar së bashku me Archie-n dhe vajzën e tyre, princeshën Lilibet, sot 5 vjeçe.
Ende nuk është e qartë për sa kohë çifti synon të qëndrojë në Britani dhe as arsyet e sakta që çuan në këtë zhvendosje.
Harry, megjithatë, ka marrë pjesë në një sërë angazhimesh publike në prag të Invictus Games që do të zhvillohen në Londër në vitin 2027, ndërsa edhe Meghan është shfaqur publikisht.
Para zhvendosjes, në korrik, çifti vizitoi vendin privat ku prehet princesha Diana, në pronën e familjes Spencer në Althorp.
Gjatë asaj vizite, Archie dhe Lilibet patën mundësinë të shihnin për herë të parë shtëpinë ku u rrit gjyshja e tyre dhe vendin ku ajo prehet.
Për Harry-n, kthimi te kujtimet e së ëmës duket se është bërë pjesë e një procesi më të gjatë: të mos e shohë më dhimbjen si diçka që duhet shtypur, por si diçka që duhet kuptuar.
Pas shumë vitesh ku përgjigjja automatike ishte “jam mirë”, sot ai flet hapur për mpirjen emocionale, stresin, depresionin dhe mënyrën se si një humbje e përjetuar në fëmijëri mund të vazhdojë të ndikojë në jetën e një të rrituri.
