Prapaskenat e Topit të Artë 2026: shkëlqimi i Londrës dhe historia që shkroi Harry Kane

Shpesh, është pikërisht pritja ajo që e bën një ngjarje të paharrueshme. Sidomos kur je rritur me futbollin e së dielës dhe po përgatitesh të ndjekësh nga afër ceremoninë e Topit të Artë. Të gjendesh në tapetin e kuq, vetëm pak hapa larg kampionëve që prej vitesh i ke parë në televizor dhe për të cilët djali yt di çdo hollësi. Të endesh në prapaskenë, duke u përpjekur të kapësh një fotografi të Lamine Yamal apo t’i marrësh një autograf pikërisht atij Harry Kane që, vetëm pak orë më vonë, do të ngrinte trofeun. Pastaj ceremonia, duartrokitjet, dritat, spektakli.

Të hënën, më 26 tetor, unë isha aty, në London Palladium, në zemër të Sohos, ku futbolli u takua me shkëlqimin e një mbrëmjeje të madhe. Mbërrita falë DAZN, që edhe këtë vit e transmetoi ceremoninë ekskluzivisht në Itali, duke u dhënë tifozëve mundësinë të ndiqnin drejtpërdrejt një nga ngjarjet më të shumëpritura të futbollit ndërkombëtar.

“Të sjellim sot në DAZN një nga ngjarjet më prestigjioze të futbollit është diçka vërtet e veçantë për mua”, deklaroi Shay Segev, drejtori ekzekutiv i DAZN Group. “Topi i Artë, të cilin e ndjek që fëmijë, ka qenë gjithmonë një rast për të nderuar kampionët dhe historitë që e bëjnë këtë sport unik. Për mua, ai është edhe një shprehje konkrete e asaj që po ndërton DAZN: një platformë botërore që i lidh tifozët, kudo që ndodhen, me ngjarjet më të mëdha sportive, çastet më të paharrueshme dhe protagonistët e sportit.”

Topi i Artë kthehet në shtëpi

Këtë vit kishte një arsye më shumë për t’u emocionuar. Për herë të parë në historinë e tij 70-vjeçare, Topi i Artë la Parisin për t’u zhvendosur në Londër. Një zgjedhje që kthen vështrimin te zanafilla e çmimit dhe nderon fituesin e tij të parë, Sir Stanley Matthews.

Ishte viti 1956 kur anglezi nga Stoke-on-Trent hyri në histori, duke fituar çmimin e parë të dhënë nga France Football për futbollistin më të mirë europian. Ishte 41 vjeç dhe luante në krah, duke dribluar sikur vallëzonte. Ishte një futboll shumë i largët nga ai i sotmi, por ku talenti mjaftonte për ta shndërruar një lojtar në legjendë.

Shtatëdhjetë vjet më vonë, rrethi mbyllet simbolikisht pikërisht në Angli. Në London Palladium, teatrin historik të Sohos ku kanë dalë në skenë Beatles, Judy Garland, Frank Sinatra dhe Louis Armstrong. Një sallë e mësuar me muzikën dhe spektaklin, që për një mbrëmje priti më të mirët e futbollit.

Ceremoninë e drejtuan Thierry Henry, legjenda e Arsenalit, dhe Kate Scott, një nga figurat e njohura të televizionit sportiv. Tapeti i kuq të sillte ndër mend Met Gala-n, ndërsa spektaklit iu shtuan interpretimet e French Montana dhe Jorja Smith.

Harry Kane dhe triumfi i thjeshtësisë

As Kylian Mbappé, as Lamine Yamal. Topin e Artë 2026 e fitoi sulmuesi anglez Harry Kane, në Londrën e tij. Ai bëhet futbollisti i pestë anglez që e merr këtë çmim, pas Stanley Matthews, Bobby Charlton, Kevin Keegan dhe Michael Owen.

Duke parë sezonin që sapo është mbyllur, shifrat e shpjegojnë bindshëm këtë fitore: 73 gola në 65 ndeshje me Bayernin e Mynihut dhe kombëtaren angleze, titulli i golashënuesit më të mirë të kampionatit gjerman dhe sukseset me Bayernin.

Megjithatë, historia e Kane shkon përtej statistikave. Kur ishte fëmijë, askush nuk e shihte si një talent të paracaktuar për të mbërritur në majë. Arsenali e largoi kur ishte nëntë vjeç. Pastaj erdhën huazimet dhe sezonet e vështira. Dukej sikur duhej të provonte vazhdimisht diçka për të merituar një vend. Leyton Orient, Millwall, Leicester dhe Norwich ishin etapat e një karriere që nuk njohu rrugë të shkurtra.

Kane nuk ishte më i shpejti dhe as ai që tërhiqte menjëherë vëmendjen. Por vazhdonte të punonte, të përmirësohej dhe të shënonte. Derisa u bë një nga sulmuesit më të frytshëm të brezit të tij.

Ndoshta pikërisht kjo e bën kaq interesante fitoren e tij. Në një futboll që ecën me shpejtësi marramendëse, ku çdo talent i ri shpallet fenomen ende pa përfunduar një sezon, Kane e ndërtoi rrugëtimin e vet hap pas hapi.

Kur u ngjit në skenë në Londër, emocionet e pushtuan. Teksa falënderonte njerëzit që e kishin shoqëruar gjatë karrierës, ai i kushtoi fjalë të veçanta bashkëshortes Katie, partneres së tij që nga vitet e shkollës dhe nënës së katër fëmijëve të tyre.

“Ti ke qenë mbështetësja ime më e madhe. Ja ku është. Ia dolëm. Ti ke dashur gjithmonë më të mirën për mua.”

Futbolli përtej fushës dhe rezultatit

Në skenën dhe në sallën e London Palladium u takuan breza të ndryshëm kampionësh. Kylian Mbappé, Lamine Yamal, Ousmane Dembélé: protagonistë të një futbolli gjithnjë e më të shpejtë, më global dhe të ndjekur në çdo cep të botës.

Pastaj Messi dhe Cristiano Ronaldo, dy mungesat e mëdha të mbrëmjes, të cilët edhe nga larg vazhdojnë të zënë një vend të jashtëzakonshëm në përfytyrimin e publikut. Sepse e kanë ndryshuar përgjithmonë mënyrën se si e matim madhështinë e një futbollisti.

Por Topi i Artë është edhe një mënyrë për të treguar se si ndryshon ky sport, cilat histori zgjedh të nderojë dhe çfarë modelesh u ofron brezave të rinj.

Këtë e dëshmon edhe hapësira gjithnjë e më e madhe që i kushtohet futbollit të vajzave dhe grave. Alexia Putellas, fituesja e Topit të Artë për femra, e mbylli fjalimin e saj të gjatë në spanjisht me një thirrje për të rinjtë:

“Nëse doni të luani futboll, bëjeni. Nuk ka rëndësi nëse je djalë apo vajzë: luaj, kënaqu dhe beso te vetja.”

Spanjishtja u dëgjua në shumë prej fjalimeve të mbrëmjes, një tjetër tregues i peshës që ka sot futbolli spanjoll.

Krahas çmimeve kryesore, u dhanë edhe vlerësimet për talentet e reja. Lamine Yamal u shpall talenti i ri i vitit për të tretën herë radhazi, ndonëse ndoshta priste diçka më shumë. Vicky López, ndërkohë, arriti te çmimi i saj i dytë.

Çmimet për portierët më të mirë shkuan për Unai Simón dhe Cata Coll, ndërsa si golashënuesit më të mirë u vlerësuan Harry Kane dhe Charlyn Corral, e para meksikane që merr një vlerësim të tillë. Për trajnerët, çmimet iu dhanë Luis de la Fuente në futbollin e meshkujve dhe Pere Romeu në atë të femrave.

Çmimin për angazhimin shoqëror e fitoi Bukayo Saka, për bashkëpunimin me fondin humanitar BigShoe. Kjo nismë ka ndihmuar në financimin e 120 ndërhyrjeve kirurgjikale për fëmijët në qytetin Kano të Nigerisë, duke nderuar edhe rrënjët afrikane të futbollistit.

Një mori vlerësimesh që tregojnë sa shumë përmasa ka marrë futbolli dhe sa larg shtrihet ndikimi i tij përtej fushës së gjelbër.