Nick Jonas, letër e hapur diabetit: “Ka ditë kur pyes veten si do të ishte jeta ime pa ty”

Ishte trembëdhjetë vjeç kur iu desh të përballej me një sëmundje që do ta shoqëronte çdo ditë të jetës. Njëzet e një vjet më vonë, Nick Jonas përpiqet të rrëfejë marrëdhënien e tij me diabetin e tipit 1.

“Ka ditë kur pyes veten si do të ishte jeta pa ty”, shkruan ai, duke iu drejtuar sëmundjes në një letër të hapur, të publikuar në kuadër të nismës “A Letter to Diabetes”, me rastin e muajit të ndërgjegjësimit për diabetin.

“Përshëndetje, mikja ime e vjetër.” Kështu e nis këngëtari 34-vjeçar letrën, ku rikthehet te 21 vitet që kanë kaluar nga diagnoza. Diabeti, shpjegon ai, është bërë një prani e përhershme në jetën e tij.

“Shikoj telefonin për të kontrolluar nivelin e glukozës. Marr pompën për t’i dhënë vetes një dozë insuline, sepse do të ha diçka që përmban 17 gramë karbohidrate. Këto janë vetëm dy nga qindra vendimet e vogla që marr çdo javë.”

Diagnoza kishte ardhur pas disa javësh gjatë të cilave trupi i tij kishte nisur të jepte sinjale që ai nuk dinte t’i interpretonte. Në podkastin “Podcrushed”, kishte treguar se kishte humbur shumë peshë, kishte vazhdimisht etje dhe shkonte shpesh në tualet. Sot i njeh si simptoma tipike të diabetit të tipit 1, por atëherë nuk kishte ditur t’i lidhte me sëmundjen.

I pari që kishte vënë re se diçka nuk shkonte ishte vëllai i tij i madh, Joe Jonas. Kur ishin në pishinë, ai kishte vënë re dobësimin e madh të Nickut dhe kishte lajmëruar menjëherë prindërit. Analizat më pas kishin zbuluar vlera të sheqerit në gjak mbi 900, shumë më të larta se intervali nga 70 deri në 120 që përmendet në artikull si normal.

Kur mori diagnozën, ende adoleshent, ajo që e vuri më shumë në vështirësi ishte paparashikueshmëria e diabetit.

“E kisha ndërtuar gjithë jetën mbi një rend të caktuar dhe mbi bindjen jorealiste se e kisha gjithçka nën kontroll. Me kalimin e viteve, ti ma more të gjithë këtë, një pjesë pas tjetrës”, shkruan ai.

Një vetëdijesim që i ka ngjallur dy ndjenja të kundërta: “Një pjesë e imja është mirënjohëse që e mësoi këtë mësim. Një tjetër të mban mëri. Pikë. Ka ditë kur pyes veten si do të ishte jeta pa ty.”

Por ka edhe diçka që nuk e priste të gjente: ndjesinë e përkatësisë.

“Në shkollë ndihesha i pakuptuar. Dhe, të them të drejtën, edhe në shumicën e mjediseve të tjera. Gjatë fëmijërisë dhe adoleshencës, kjo ishte një ndjesi që përsëritej vazhdimisht.”

Njohja me njerëz të tjerë që kishin të njëjtën sëmundje dhe vendimi për të folur hapur për përvojën e tij i ndryshuan gjërat.

“Vetëm kur nisa të flisja hapur për jetën me diabet të tipit 1 dhe të takoja njerëz të tjerë që jetonin me të, më në fund ndjeva se kisha gjetur vendin tim.”

Nick Jonas nuk dëshiron të shihet si viktimë e diabetit. Dëshiron që njerëzit që marrin të njëjtën diagnozë të gjejnë frymëzim te përvoja e tij.

“E ndaj historinë time për atë trembëdhjetëvjeçar që sapo ka marrë diagnozën dhe ndodhet i tmerruar në një shtrat spitali. Dua që të mund të shohë përreth dhe të gjejë dikë që po realizon ëndrrat e veta, megjithëse i duhet ta menaxhojë gjithë këtë çdo ditë.”

Dhe e mbyll: “Do të vazhdoj ta ndaj historinë time dhe të them të vërtetën, që dikush, diku, të ndihet pak më pak vetëm.”

Nuk është hera e parë që këngëtari flet publikisht për këtë temë. Në gusht, gjatë koncertit të Jonas Brothers në Madison Square Garden të Nju-Jorkut, ai kishte treguar edhe si kishte lindur “Gut Punch”, një këngë e frymëzuar pikërisht nga përvoja e tij me diabetin.

I ulur para pianos, kishte shpjeguar se fillimisht e kishte shkruar si një faqe ditari, një mënyrë për të përpunuar atë që po përjetonte. Vetëm më vonë kishte kuptuar se, duke e shprehur cenueshmërinë e tij përmes muzikës, kishte arritur të krijonte një lidhje më të thellë me publikun.

“Të hapesha, të isha kaq i sinqertë dhe ta ndaja atë histori më lejoi të krijoja një lidhje më të thellë me secilin prej jush. Të gjithë po përballemi me diçka. Për mua, në atë moment, ishte rrugëtimi me një sëmundje autoimune, diabetin e tipit 1.”