Vdekja dhe arti i të jetuarit
Pse vetëm kur mendojmë për vdekjen fillojmë të kuptojmë jetën? Një temë që i kujton njeriut se çdo ditë është një mundësi për të jetuar me kuptim.
Ka diçka të çuditshme në mënyrën si e përjetojmë jetën: shpesh e marrim si të mirëqenë, sikur do të zgjasë përgjithmonë. Vrapojmë pas planeve, ambicieve, dëshirave – derisa, në një moment reflektimi, përballemi me idenë e vdekjes. Dhe pikërisht atëherë, kur kujtojmë se jemi të përkohshëm, fillojmë të kuptojmë thelbin e të jetuarit.
Vdekja si pasqyrë e jetës
Mendimi për vdekjen nuk është i errët – është një pasqyrë që na rikthen te ajo që ka vërtet rëndësi. Kur e kujtojmë se çdo ditë mund të jetë e fundit, gjërat marrin një dritë tjetër: fjalët që themi, mënyra si duam, njerëzit që zgjedhim të mbajmë pranë. Papritur kuptojmë se jeta nuk matet me vite, por me ndjenja, me çaste të ndershme dhe me dashurinë që japim.
Të jetosh me vetëdijen e përkohshmërisë
Të mendosh për vdekjen nuk do të thotë të frikësohesh, por të ndalosh dhe të jetosh me vetëdije. Kur e pranon se koha është e kufizuar, e fillon të shijosh edhe gjërat më të vogla – një mëngjes të thjeshtë, një përqafim, një diell që lind pas një nate të vështirë. Vetëdija për fundin i jep kuptim fillimit të çdo dite.
Vdekja si mësuese e durimit dhe faljes
Nëse do ta kujtonim më shpesh vdekjen, ndoshta do të grindeshim më pak. Do të falnim më lehtë, do të ishim më të butë, më të kujdesshëm me fjalët. Sepse asgjë nuk është aq e rëndësishme sa duket në çastin e nxehtë, kur kujton se gjithçka është e përkohshme. Vdekja na mëson të mos humbasim kohën me inate, por ta mbushim me dashuri.
Arti i të jetuarit
Arti i të jetuarit qëndron te aftësia për ta parë çdo ditë si një dhuratë. Të mos presim momentet e mëdha, por t’i japim madhështi momenteve të zakonshme. Të guxojmë, të dashurojmë, të krijojmë, të falim, të jetojmë me zemër plot. Sepse kur mësojmë të jetojmë mirë, vdekja pushon së qeni kërcënim – bëhet thjesht një kthim në qetësi.
Në fund, ndoshta qëllimi i jetës nuk është ta shmangim vdekjen, por të mos lejojmë që frika prej saj të na pengojë të jetojmë. Dhe kur një ditë ajo të vijë, ta gjejë një shpirt që ka jetuar plotësisht – me dritë, me dashuri dhe me mirënjohje për çdo frymëmarrje që i është dhënë.
Photo by Svetlana Ivanova: https://www.pexels.com/photo/close-up-of-succulent-plants-in-ukraine-34233280/
