Miss Universe Albania, Jogersa Beqiri, përtej titullit

Në kopertinën e shtatorit të CLASS, Jogersa Beqiri pozon me sytë mbyllur. Kurora, perlat dhe shiriti me emrin e Shqipërisë e bëjnë menjëherë të lexueshëm rolin e saj. Për vajzën që i mban, fotografia lë shumë për të pyetur. Sa nga vetja mund të tregosh kur përfaqëson një vend? A mund të jesh e admiruar dhe të mos jesh gjithmonë e pëlqyeshme? 

Ka shumë mënyra për ta prezantuar një vajzë që mban një kurorë. Më interesantja fillon kur e lëmë për pak titullin mënjanë. Kush është Jogersa Beqiri në shtëpi, në dashuri, në një ditë kur gjërat nuk shkojnë sipas planit? Këtë herë, biseda shkon te ajo që vjen pas triumfit në Miss Universe: dëshira për të fituar para, guximi për të zhgënjyer pritshmëritë e familjes, dashuria përballë karrierës dhe ambiciet që një vajzë ende mund të ngurrojë t’i thotë me zë.

Ke fituar një konkurs bukurie. A të duket e padrejtë që tani mund të të kërkohet të provosh, në çdo intervistë, se je edhe e zgjuar?
Po, sepse pyetja shpesh vjen me një dyshim brenda. Sikur pamja ime të jetë një arsye për të mos pritur shumë nga mendimet e mia. Dua të më bëhen pyetje të vështira, të mos bien dakord me mua, të më kundërshtojnë. Kështu më marrin seriozisht. Duke u habitur që kam diçka për të thënë, jo fort.

Në shtëpinë ku je rritur, çfarë nënkuptonte shprehja “vajzë e mirë” dhe sa të përshtatet sot ai përkufizim?
Një vajzë që sillej mirë, dëgjonte dhe nuk u jepte prindërve arsye për t’u shqetësuar. Mirësjelljen dua ta ruaj. Me bindjen jam më në diskutim. Nuk besoj se çdo kundërshtim është mungesë respekti. Ndonjëherë duhet të thuash “nuk e dua këtë” edhe kur e di që biseda do të bëhet e vështirë.

Çfarë do të doje të ruaje nga mënyra si je rritur dhe çfarë nuk do t’ia mësoje një vajze tjetër?
Do të ruaja afërsinë me familjen, ndjesinë që ke njerëz ku mund të kthehesh. Por do të isha e kujdesshme me fjalinë “çfarë do të thonë të tjerët”. Përsëritet aq shpesh, sa mund të bëhet zëri yt i brendshëm. Do të doja që një vajzë të mësonte të pyeste edhe: “Po unë, çfarë dua?”

Le të flasim për privilegjin e bukurisë: çfarë mund të të jepet ty më lehtë sesa një vajze po aq të aftë, por që nuk i përshtatet të njëjtit standard?
Vëmendja e parë. Mundësia që dikush të ndalet, të të dëgjojë apo të të ftojë në një takim. Do të ishte e pandershme ta mohoja këtë. Pastaj duhet ta justifikosh mundësinë me punë, por edhe të të jepet mundësia është avantazh. Nuk dua t’ia atribuoj meritës sime çdo derë që mund të më hapet.

Çfarë do t’i thoshe një vajze që mendon se konkurset e bukurisë e bëjnë edhe më të vështirë të ndihet mirë me trupin e saj?
Do ta dëgjoja pa u përpjekur menjëherë t’i shpjegoja pse e ka gabim. E kuptoj që një skenë ku vajzat krahasohen mund ta ushqejë atë ndjesi. Unë e kam zgjedhur këtë garë, por zgjedhja ime nuk është udhëzim për vajzat e tjera. As rezultati i një jurie nuk mund të përcaktojë si duhet ta shohin ato veten.

Çfarë do të doje të ndryshonte konkretisht në llogarinë tënde bankare pas kësaj kurore? Për paratë flitet çuditërisht pak në intervistat me vajzat e bukura.
Do të doja të krijoja siguri. Të kem kursime, të mund të investoj te vetja dhe të mos pranoj një punë vetëm sepse kam nevojë për pagesën e radhës. Nuk më duket e turpshme ta them. Një titull ka edhe më shumë vlerë kur të ndihmon të ndërtosh një profesion që vazhdon pasi mbaron viti i kurorës.

Fitove edhe çmimin Miss Social Media. Çfarë nuk do të postoje, edhe sikur ta dije se do të bëhej virale?
Një moment të vështirë të dikujt të afërt, vetëm sepse do të më bënte mua të dukesha më e ndjeshme. Kur ke një publik, është e lehtë të mendosh se çdo gjë që përjeton mund të bëhet përmbajtje. Por në jetën time ka njerëz që nuk kanë zgjedhur të jenë personazhe publikë. Duhet të mund të më besojnë pa menduar për kamerën.

A do të nënshkruaje një kontratë shumë të mirë financiarisht nëse do të të kërkonte të mos shprehje publikisht mendime që krijojnë polemika?
Do të doja të dija saktësisht çfarë po më kërkohet të hesht. E kuptoj përgjegjësinë që vjen me një bashkëpunim. Por më shqetëson ideja që një markë mund të pëlqejë fytyrën time dhe ta konsiderojë mendimin tim një problem. Paratë kanë rëndësi. Ka rëndësi edhe sa hapësirë për veten më mbetet pasi firmos.

A e imagjinon një jetë të përmbushur edhe pa u martuar?
Po. Do të doja dashuri, afërsi, një njeri me të cilin të ndaja jetën. Martesa mund të jetë pjesë e kësaj, por nuk do ta përdorja si provë që ia kam dalë. Më shqetëson sa shpesh një vajze i thuhet “tani të ka mbetur vetëm të martohesh”, sikur çdo gjë tjetër të ketë qenë përgatitje për atë moment.

Nëse partneri do të fitonte mjaftueshëm për të dy dhe do të të thoshte “s’ke pse punon”, do ta përjetoje si privilegj?
Do ta vlerësoja sigurinë që mund të më ofronte, por do të doja të vazhdoja punën time. Më pëlqen të kem një pjesë të ditës, të të ardhurave dhe të identitetit që e ndërtoj vetë. Edhe marrëdhënia besoj se ndihet më e lirë kur qëndron sepse do të jesh aty dhe e di që mund t’ia dalësh edhe vetë.

Nëse nuk merr rezultatin që dëshiron në Miss Universe, çfarë do ta bënte prapë të vlefshëm gjithë këtë rrugëtim?
Një mundësi pune që vazhdon, njerëz nga të cilët kam mësuar, më shumë siguri për të hyrë në një ambient të panjohur. Por fillimisht do të më vinte keq. Kur përgatitesh për të fituar, humbja të prek. Do t’i jepja vetes pak kohë para se të dilja me një fjali të bukur për përvojën. Nuk dua të ndihem e detyruar ta shndërroj menjëherë çdo zhgënjim në frymëzim.