Kush vendos cili është trupi “i duhur”?

Vitet e fundit, tema e body positivity është reduktuar gjithnjë e më shumë në një slogan: “Duaje veten ashtu siç je”.

Në të vërtetë, diskutimi është shumë më kompleks.

Besoj fort se çdo person ka të drejtën të bëjë çfarë dëshiron me trupin e vet. Nëse një grua dëshiron të lyejë flokët, të bëjë hundën, botox, të dobësohet apo të shtojë në peshë, duhet të ketë të drejtën ta bëjë këtë pa u gjykuar.

Body positivity nuk thotë se nuk mund ta ndryshosh veten. Thotë se trupi i përket vetëm personit që jeton brenda tij.

Në të njëjtën kohë, megjithatë, nuk mund të bëjmë sikur të gjitha këto zgjedhje lindin në një shoqëri neutrale, sepse gratë vazhdojnë të përballen me një presion estetik shumë më të madh se burrat.

Mjafton të shohim televizionin, kinemanë apo rrjetet sociale: nga moderatoret, aktoret dhe krijueset e përmbajtjes kërkohet të jenë të reja, të kuruara, pothuajse perfekte. Nga burrat, shumë më pak.

Ka pafund moderatorë, aktorë apo personazhe publikë meshkuj me pamje krejt të zakonshme, flokë të rralluar, rrudha apo bark, dhe kjo rrallëherë bëhet tema kryesore e diskutimit.

Ndërsa për një grua mjafton një rrudhë, një ndryshim në peshë apo një fytyrë pa grim që pamja e saj të errësojë gjithçka tjetër.

Duam të jetojmë gjatë, por nuk duam të dukemi në moshën që kemi
Ka një aspekt që më bën veçanërisht përshtypje në deklaratën e fundit të Licia Colò-s: ageizmi vazhdon të jetë një formë diskriminimi për të cilën flasim shumë pak, edhe pse është një nga presionet më të përhapura mbi trupin e grave.

Edhe fjalët e fundit të Chiara Ferragni-t, e cila e përkufizoi plakjen si privilegj, shkojnë në këtë drejtim dhe na kujtojnë sa paradoksale është të dëshirojmë një jetë të gjatë, por njëkohësisht të kemi frikë nga shenjat që ajo lë, sidomos kur bëhet fjalë për trupin e një gruaje.

Ndryshe nga standardet e tjera estetike, moshës nuk mund t’i shpëtojë askush.

Nëse kemi fatin të jetojmë gjatë, të gjitha, herët a vonë, do të përballemi me një shoqëri që vazhdon ta trajtojë plakjen femërore si diçka që duhet korrigjuar, fshehur apo madje justifikuar.

Është e çuditshme që plakja është e vetmja gjë që të gjithë e dëshirojmë, sepse do të thotë se vazhdojmë të jetojmë, por njëkohësisht na mësohet ta kemi frikë.

Duam të jetojmë gjatë, por nuk duam të dukemi në moshën që kemi. Dhe ky paradoks rëndon sidomos mbi gratë.

Gratë që gjykojnë gratë
Është e vërtetë që shumë shpesh janë vetë gratë ato që gjykojnë gra të tjera.

Por të ndalemi vetëm këtu do të thotë të shohim vetëm sipërfaqen e problemit, sepse këto dinamika nuk lindin në boshllëk.

Ato janë rezultat i një kulture patriarkale që për shekuj me radhë e ka lidhur vlerën e një gruaje me rininë, bukurinë dhe të qenit e dëshirueshme.

Kur rritemi të rrethuara nga këto mesazhe, në mënyrë të pashmangshme përfundojmë duke i përvetësuar dhe riprodhuar edhe mes nesh.

Kemi normalizuar idenë se trupi i njerëzve është një hapësirë publike, e hapur për debat.

Sikur të ishte normale të komentohej pesha, mosha, rrudhat apo pamja fizike e dikujt, edhe kur nuk e njohim fare atë person ose kur ai thjesht po bën punën e vet.

Një këngëtare nuk ngjitet në skenë që të gjykohet për trupin.

Një aktore nuk ndodhet në set që dikush të diskutojë rrudhat e saj.

Një moderatore nuk prezanton një program që të marrë nota për pamjen fizike.

Trupi është shtëpia ku jeton një person. Është një dimension thellësisht privat dhe personal, edhe kur është i dukshëm.

Të jesh personazh publik nuk do të thotë të humbasësh të drejtën që trupi yt të mos shndërrohet në temën kryesore të bisedës.

Do të ishte gjithashtu gabim të mendonim se ky mekanizëm prek vetëm personazhet e famshëm.

Celebrities i marrin këto gjykime përpara syve të të gjithëve, por të njëjtat dinamika kalojnë në jetën e miliona grave të zakonshme.

Dallimi është se komentet për to nuk përfundojnë në gazeta. Ato vijnë nga familja, miqtë, rrjetet sociale ose, edhe më shpesh, shndërrohen në një zë të brendshëm.

Sa njerëz mendojnë se duhet ta shtyjnë jetën derisa të kenë trupin “e duhur”?
Siç ka kujtuar së fundmi edhe Estetista Cinica, këtë e shohim çdo verë me të ashtuquajturën “prova e kostumit të banjës”.

Është një shprehje që e kemi normalizuar, por që e përmbledh në mënyrë perfekte problemin: nuk po vëmë në provë kostumin e banjës, po vëmë në provë trupin.

Sa njerëz heqin dorë nga plazhi, nga veshja e një bikini, nga një fotografi apo thjesht nga një ditë e jetuar me lehtësi sepse kanë frikë nga vështrimi apo gjykimi i të tjerëve?

Sa njerëz mendojnë se duhet ta shtyjnë jetën e tyre derisa një ditë të kenë trupin “e duhur”?

Ky është çmimi më i lartë i kulturës së gjykimit.

Ajo nuk kufizohet vetëm te një koment që lëndon, por përfundon duke kufizuar lirinë e njerëzve.

Sepse kur fillojmë të besojmë se duhet ta meritojmë praninë në hapësirën publike përmes pamjes sonë fizike, ndalojmë së jetuari me qetësi në trupin tonë dhe fillojmë ta shohim si diçka që duhet korrigjuar përpara se të jetohet.

Ndoshta ndryshimi kulturor që na nevojitet është pikërisht ky: të ndalojmë së konsideruari trupin e tjetrit si diçka mbi të cilën kemi automatikisht të drejtë të shprehim një opinion.

Sepse jo gjithçka që shohim na përket dhe jo gjithçka që mendojmë duhet domosdoshmërisht të thuhet.

Dhe mbi të gjitha, për sa kohë që trupi do të mbetet filtri i parë përmes të cilit shohim gratë, do të jetë e vështirë të flasim vërtet për liri zgjedhjeje.

Vanity Fair