George Clooney, ylli i fundit i yjeve
Nga pamja e djaloshit rebel të viteve ’90 te kostumet e qepura me një elegancë që sot duket pothuajse e pandashme nga emri i tij, George Clooney ka ndryshuar shumë gjatë dekadave. Por ka arritur një gjë që jo të gjithë e bëjnë: të evoluojë pa e tradhtuar kurrë veten.
Për Millennials, ai mbetet ende doktori më joshës i televizionit, Doug Ross i “E.R.”: empatik në korridoret e County General Hospital, rebel jashtë tyre, me flokët që dukeshin gjithmonë sikur sapo ishin çrregulluar rastësisht, por në mënyrën e duhur, sytë ironikë dhe atë buzëqeshje pak sfiduese që do të bëhej një prej firmave të tij.
Sot, në moshën 65 vjeç, Clooney është diçka tjetër: një nga të paktët aktorë të brezit të tij që ende bart atë idenë e vjetër të “movie star”.
Kostume sartoriale, flokë gri pa asnjë përpjekje për të fshehur moshën, karizëm dhe sidomos ajo vetëironi që e mban larg çdo rreziku për t’u kthyer në statujë të vetes.
Në një Hollywood ku fytyrat duket se lëmohen gjithnjë e më shumë, Clooney nuk ka pasur problem t’i lërë vitet të duken.
Madje tallet me to.
Duke folur për Luanin e Artë për karrierën, që do të marrë në Festivalin e Venecias, ai tha:
“Kam jetuar shumë momente të jashtëzakonshme në Venecia. Festivali është pa dyshim i preferuari im dhe marrja e Luanit të Artë është një nder i jashtëzakonshëm. Ndoshta do të thotë edhe që po plakem, por është në rregull.”
Dhe ndoshta pikërisht këtu fillon edhe sekreti i stilit të tij.
Clooney nuk përpiqet të duket më i ri.
Përpiqet të duket mirë në moshën që ka.
Nga T-shirt-et te sartorialiteti
Para se tuxedo-ja të bëhej pothuajse uniforma e tij zyrtare, Clooney ishte shumë më casual.
Dhe lidhja e tij e gjatë me Venecian është një mënyrë e mirë për ta parë këtë evolucion.
Në vitin 1998 mbërriti në Lido për “Out of Sight”, filmi që shënoi një kthesë të rëndësishme në karrierën e tij kinematografike.
Pamja ishte pothuajse elementare: xhaketë e zezë, T-shirt blu, flokë të çrregullt dhe zero përpjekje për t’u dukur sikur ishte veshur posaçërisht për fotografët.
Në një nga ato imazhe që më pas do të bëheshin tipike për mbërritjet e tij në Venecia, Clooney shfaqet në motoskafo duke bërë shaka me fotografët nga larg.
Edhe atëherë ekzistonte ajo gjë që sot është pjesë e markës së tij personale: të jesh jashtëzakonisht i famshëm pa u sjellë sikur fama duhet marrë shumë seriozisht.
Në vitin 2003 u rikthye në Venecia për “Intolerable Cruelty”, përkrah Catherine Zeta-Jones.
Këtë herë pamja ishte më e pjekur, por ende shumë larg formalitetit të ngurtë: kostum gri, xhaketë e hapur mbi një T-shirt të zezë dhe këpucë klasike me lidhëse.
Tailoring, po.
Por kurrë i ngrirë.
Kurrë shumë i krehur.
Kurrë aq perfekt sa të humbasë personalitetin.
Eleganca e tij ka qenë gjithmonë pak e çliruar
Në fakt, Clooney nuk është bërë ikonë stili sepse ka ndjekur çdo trend.
Përkundrazi.
Ka qëndruar besnik ndaj një formule shumë të thjeshtë: prerje të mira, ngjyra të matura, kostume që bien siç duhet dhe shumë pak dëshirë për të demonstruar se di të vishet.
Nuk ka nevojë për pjesë që bërtasin.
Nuk ka nevojë për logo.
Nuk ka nevojë të duket “fashion”.
Dhe ndoshta pikërisht për këtë duket kaq elegant.
Me kalimin e viteve, T-shirt-et poshtë xhaketave i kanë lënë gjithnjë e më shumë vend këmishave të bardha, kostumeve të errëta dhe tuxedo-ve që sot janë pothuajse territori natyral i tij.
Por thelbi nuk ka ndryshuar.
Gjithmonë ekziston një element i vogël që e thyen formalitetin: xhaketa pak më e lirshme, kravata që mungon, flokët jo tepër të kontrolluar, mënyra si i mban duart në xhepa apo si qesh në mes të tapetit të kuq.
George Clooney nuk vishet si dikush që dëshiron të bindë të tjerët se është gentleman.
Thjesht duket sikur është.
Ndoshta edhe kjo është arsyeja pse sot, kur shumë yje ndërtojnë një estetikë të re çdo sezon, ai mbetet kaq lehtësisht i dallueshëm.
Ka ndryshuar.
Është plakur.
Është bërë më klasik.
Por nuk është transformuar kurrë në një version të huaj të vetes.
Dhe në modë, si në kinema, kjo është ndoshta forma më e vështirë e elegancës.
