George Clooney në Venecia: “Jam 65 vjeç, gjithçka është e trishtueshme, por jeta është e bukur”

George Clooney mbërriti në Lido me humor të mirë, i lumtur që ishte rikthyer në një nga vendet e tij të preferuara në botë. Në Festivalin e Filmit në Venecia këtë herë nuk ka ardhur për të prezantuar një film, por për të marrë Luanin e Artë për karrierën.

Një çmim që do ta shtynte këdo të kthente kokën pas dhe të bënte bilance. Clooney, megjithatë, duket shumë më i interesuar për atë që vjen më pas.

Në moshën 65 vjeç flet për kohën që kalon, për Amal, për fëmijët që i kanë ndryshuar prioritetet, për Shtetet e Bashkuara, inteligjencën artificiale, klimën dhe të ardhmen. Edhe kur pranon se mosha sjell njëfarë melankolie, e bën me humorin që e karakterizon.

“Jam 65 vjeç dhe gjithçka është melankolike. E trishtueshme. Lan dhëmbët dhe mendon: ‘Ah, dhëmbët e mi kanë qenë shumë më të bukur dikur’.”

Por menjëherë pas batutës vjen reflektimi:

“Për mua jeta është e bukur. Ka shumë gjëra në botë që nuk shkojnë mirë. Duhet të përqendrohemi jo vetëm tek ato që shkojnë keq, por edhe tek ato që shkojnë mirë. Kemi prirjen ta ndiejmë peshën e gjithçkaje. Dhe duhet ta ndiejmë, sepse ka shumë gjëra serioze përreth nesh, por duhet të kujtojmë edhe të gjitha gjërat e bukura që na sjell jeta.”

Venezia, Amal dhe kujtimi më i bukur

Historia e Clooney-t me Venecian është e gjatë. Pothuajse 30 vjet kanë kaluar nga paraqitja e tij e parë në festival me “Out of Sight”. Më pas këtu ka sjellë “Good Night, and Good Luck”, “Michael Clayton”, “Gravity” dhe, vetëm një vit më parë, “Jay Kelly”.

Por kujtimi më i bukur që ka nga Venecia nuk lidhet me një film.

“Momenti më i bukur këtu në Venecia ka qenë martesa ime. Sepse është një qytet romantik, por është edhe një qytet i shpresës, ashtu si ky festival.”

Clooney u martua me Amal Alamuddin në Venecia në vitin 2014 dhe e përshkruan marrëdhënien e tij me qytetin si një lloj historie dashurie.

Në të njëjtën kohë, ai flet edhe për rëndësinë që ka ende kinemaja për të.

“Mendoj se kemi nevojë të tregojmë histori. Nuk mund të jetojmë pa to. Si shoqëri duhet ta shohim botën përmes syve të të tjerëve, përndryshe nuk mësojmë asgjë nga njëri tjetri.”

Sipas tij, pikërisht në një epokë ku njerëzit priren ta demonizojnë njëri tjetrin, historitë kanë fuqinë të krijojnë një këndvështrim tjetër.

“Karrierat janë gjithmonë shumë të çuditshme”, thotë ai. “Ka kaq shumë rrugë që mund të kishin shkuar ndryshe. Nuk ekziston një itinerar perfekt.”

Dhe kur mendon se çfarë e ka mbajtur karrierën e tij kaq gjatë, nuk flet vetëm për talentin.

“Shumë shpesh kupton rëndësinë e mirësisë së miqve dhe të njerëzve me të cilët punon.”

Një nga deklaratat më personale lidhet me binjakët e tij me Amal, Alexander dhe Ella.

Sot janë nëntë vjeç dhe kanë ndryshuar mënyrën si Clooney zgjedh projektet profesionale.

“Kam dy fëmijë nëntëvjeçarë. Prandaj nuk bëj më regji.”

Arsyeja është shumë konkrete.

“Nëse luaj në një film si aktor, bëhet fjalë për tre muaj. Nëse e drejtoj vetë filmin, jam larg për një vit. Dhe këtë nuk mund ta bëj më.”

Clooney nuk e paraqet këtë si një sakrificë dramatike, por si një ndryshim natyral të prioriteteve.

“Duhet ta pranosh ndryshimin dhe të thuash: kjo është një pjesë e jetës që unë nuk mund ta bëj më.”

Është një deklaratë e thjeshtë, por shumë larg figurës së yllit të Hollywood-it që për dekada e ndërtoi jetën pothuajse tërësisht rreth punës.

Në këtë fazë, familja ka hyrë drejtpërdrejt në mënyrën si ai e mat kohën.

Kur biseda zhvendoset te situata politike në Shtetet e Bashkuara, Clooney, i cili gjatë viteve nuk i ka fshehur qëndrimet e tij, zgjedh përsëri optimizmin.

“Unë jam gjithmonë shumë optimist për gjërat dhe mendoj se jemi, në njëfarë mënyre, në një situatë me fat. Besoj se do ta kalojmë edhe këtë.”

Ai nuk e përmend drejtpërdrejt Donald Trump në përgjigje, por konteksti i pyetjes është administrata aktuale amerikane.

Për të shpjeguar optimizmin e tij, Clooney kthehet te viti 1968.

“Kam parë Shtetet e Bashkuara në vitin 1968, kur qytetet digjeshin, kur kryeqyteti ishte i rrethuar nga ushtarë të armatosur, pas vdekjes së Kennedy-t.”

Edhe në atë periudhë, thotë ai, ishte e vështirë të imagjinohej një kthim drejt normalitetit.

Për Clooney-n, zgjidhja mbetet te institucionet, pjesëmarrja qytetare dhe zgjedhjet.

Optimizmi, sipas tij, nuk do të thotë të pretendosh se problemet nuk ekzistojnë. Do të thotë të besosh ende se gjërat mund të ndryshojnë.

Clooney foli edhe për Mark Ruffalo-n, i cili ishte gjendur në qendër të polemikave pas deklaratave të tij mbi industrinë e filmit dhe konfliktin në Gaza.

Pa thënë se ishte domosdoshmërisht dakord me çdo qëndrim të Ruffalo-s, Clooney mbrojti të drejtën e tij për ta shprehur atë.

Për të, liria për të folur dhe mundësia për të debatuar publikisht mbeten thelbësore.

Ideja që përsërit gjatë bisedës është e qartë: problemi nuk është se njerëzit nuk bien dakord me njëri tjetrin. Problemi fillon kur nuk janë më të gatshëm ta dëgjojnë njëri tjetrin.

Ai shprehu gjithashtu shqetësim për përqendrimin gjithnjë e më të madh të industrisë së Hollywood-it në duart e pak kompanive.

“Jam gjithmonë pak i shqetësuar kur shoh një kompani të madhe që përthith një kompani më të vogël.”

Një nga arsyet kryesore, sipas tij, janë pasojat që këto operacione mund të kenë mbi vendet e punës.

Inteligjenca artificiale: “Do të jetë gjithnjë e më e vështirë të kuptojmë çfarë është e vërtetë”

Tema që e shqetëson ndoshta më shumë kur bëhet fjalë për të ardhmen e medias është inteligjenca artificiale.

“Do të bëhet gjithnjë e më komplekse dhe e komplikuar.”

Clooney përmend videot deepfake të krijuara me imazhin dhe zërin e tij.

“Keni parë video të miat që nuk jam unë, ku flas dhe më vendosin në gojë fjalë që nuk i kam thënë. Atëherë pyetja është: çfarë ndodh kur e gjithë kjo gjendet në të njëjtën platformë?”

Për të, problemi nuk është vetëm se çfarë mund të prodhojë inteligjenca artificiale, por mënyra si do ta ndryshojë perceptimin tonë për realitetin.

“Do të jetë gjithnjë e më e vështirë të kuptojmë se çfarë është e vërtetë.”

Dhe këtu iu drejtua drejtpërdrejt gazetarëve.

“Sidomos për ju gazetarët, sepse do t’ju duhet të thoni: ‘Kjo është e vërtetë’. Dhe ndonjëherë do të mashtroheni. Duhet të gjejmë një mënyrë për të dalluar.”

Kur e pyesin për mundësinë që imazhi i tij të vazhdojë të përdoret artificialisht edhe pas vdekjes, Clooney rikthehet te humori:

“Do të doja të shmangja reklamat me mua 20 vjet pasi të kem vdekur.”

Ndryshimet klimatike: “Herët apo vonë do të duhet të përballemi me to”

Një tjetër çështje është klima.

Clooney foli për zjarret dhe temperaturat ekstreme që kanë goditur Evropën gjatë verës, duke përmendur konkretisht jugun e Francës.

“Ka fshatra në jug të Francës ku shumë njerëz kanë humbur gjithçka. Edhe miq të mi kanë humbur shtëpitë. Duhet të mendojmë si t’i ndihmojmë këta njerëz.”

Më pas ironizon argumentin e atyre që mohojnë ndryshimet klimatike.

“Ajo që më argëton gjithmonë është kur diskutohet me njerëzit që thonë se ndryshimet klimatike nuk ekzistojnë. Edhe sikur të kishin të drejtë, çfarë do të ndodhte po të përpiqeshim gjithsesi të mbronim mjedisin? Do të krijonim mijëra vende të reja pune dhe do të kishim ajër më të pastër.”

Dhe shton:

“Herët apo vonë do të kemi qeveri që do të duan të përballen me këtë çështje.”

65 vjeç, një Luan i Artë dhe më shumë interes për të ardhmen sesa për të shkuarën

Në fund, kjo është ndoshta gjëja më interesante nga gjithë biseda.

George Clooney ka ardhur në Venecia për të marrë një çmim për gjithë karrierën, por pothuajse nuk sillet si dikush që po mbyll një kapitull.

Flet për fëmijët.

Për gruan.

Për politikën.

Për klimën.

Për inteligjencën artificiale.

Për mënyrën se si do të vazhdojmë të tregojmë histori dhe të dallojmë të vërtetën.

Në moshën 65 vjeç duket më pak i interesuar të numërojë atë që ka bërë dhe shumë më tepër të kuptojë se çfarë dëshiron të bëjë me kohën që ka përpara.

Edhe nëse, siç thotë vetë me humor, pasqyra çdo mëngjes i kujton se dhëmbët e tij “kanë qenë shumë më të bukur dikur”.