Francesco Totti rrëfehet në librin e ri: kriza me fëmijët, Noemi, frika nga depresioni dhe pengjet

Në librin autobiografik Oltre, Francesco Totti tregon jetën pas futbollit: zbrazëtinë që la tërheqja nga sporti, vdekjen e të atit, frikën se mos humbiste jetën nga Covid, dashurinë me Noemin, ndarjen dhe përpjekjet për të rindërtuar marrëdhënien me fëmijët. Deri te pranimi më i sinqertë: “Duhet t’i fitoj sërish”.

Francesco Totti lë futbollin dhe nuk di më si t’i kalojë ditët. Qan në divan. Pas vdekjes së të atit, për një çast mendon se nuk dëshiron të vazhdojë më. Kur sëmuret nga Covid, ka frikë se do të vdesë si ai. Por në rrëfimin e tij është edhe babai që pranon se duhet t’i fitojë sërish fëmijët, që tregon për nëntë muaj pa folur me Chanelin dhe që kërkon ndihmën e një psikologu për të kuptuar ku ka gabuar. Pastaj vijnë Noemi, ndarja nga Ilary Blasi, Cristian që detyrohet të heqë dorë nga futbolli për një problem shëndetësor dhe Isabel, të cilën mund ta takojë vetëm sipas një kalendari të përcaktuar.

Në Oltre, shkruar së bashku me Alessandro Alciaton dhe botuar nga Cairo Editore,  Pasted text Totti e nis rrëfimin nga 28 maji 2017, dita e ndeshjes së tij të fundit me Romën. Por futbolli kalon shpejt në plan të dytë. Libri përqendrohet te gjithçka që erdhi më pas: humbjet, frika, familja, dashuritë e reja, marrëdhëniet që prishen dhe përpjekjet për t’i rindërtuar. Këtë e tregon edhe renditja e kapitujve: pas Romës dhe largimit nga futbolli, vijnë babai, Covid, Noemi, fëmijët dhe, në fund, të pesëdhjetat.

Këto janë rrëfimet e tij më personale.

Pas futbollit, kishte frikë se po binte në depresion

Totti tregon se, pasi pushoi së luajturi, ditët iu dukën papritur të zbrazëta. Zgjohej pa ditur çfarë të bënte, kalonte orë të tëra në divan përpara televizorit, nuk kishte dëshirë të dilte apo të takonte njerëz. Shpesh qante duke rilexuar letrën me të cilën i kishte dhënë lamtumirën Romës.

“Ndjeja një zbrazëti. Një zbrazëti të rrezikshme. Një shqetësim që nuk e kisha përjetuar kurrë më parë”, shkruan ai.

Nuk thotë se kishte marrë një diagnozë depresioni, por shpjegon se simptomat “ngjanin shumë me ato të depresionit”. “Ndihesha i shkëputur nga gjithçka”, shton.

Padeli, siç rrëfen, i dha gradualisht diçka me të cilën të merrej dhe të cilën ta priste me dëshirë: “Më riktheu dinjitetin”.

Pengu për të atin, Enzo, që ende e mundon

Kur babai i tij u shtrua në spital për shkak të Covid, Totti kishte thuajse një muaj pa e parë. Në libër kthehet te ajo kohë e humbur me një ndjenjë të fortë faji. Kishte menduar se do të kishte gjithmonë një mundësi tjetër për ta takuar, sepse një fëmijë priret t’i përfytyrojë prindërit si njerëz që do të jenë përherë aty.

“Jetoj me mundimin dhe pendesën që më shkakton një pyetje që ia bëj vazhdimisht vetes: Francesco, pse prite?”

Më pas i drejtohet të atit:

“Më fal, babi. Për vonesën e pafalshme. Për të gjitha herët që nuk kuptova. Për të gjitha herët që nuk më dëgjove të të thosha ‘të dua’. Për përqafimet që munguan. Për fjalët që nuk u thanë.”

Mendimi i rëndë që pati kur mori lajmin për vdekjen e të atit

Lajmi mbërriti më 12 tetor 2020, përmes një telefonate nga spitali Spallanzani. Sapo dëgjoi fjalën “fatkeqësisht”, tregon ai, e kuptoi menjëherë çfarë kishte ndodhur.

Pasi mbylli telefonin, një mendim i kaloi nëpër kokë: “Tani do të vras veten”.

Por sqaron menjëherë: “Nuk do ta kisha bërë, por e mendova. Një çast dobësie”.

Pastaj i telefonoi të vëllait dhe të dy qanë së bashku.

Ishte ai që i tha së ëmës se bashkëshorti kishte ndërruar jetë

Edhe Fiorella ishte e sëmurë me Covid dhe ndodhej në shtëpi. Totti, vëllai i tij dhe Vito Scala vendosën të shkonin tek ajo të shoqëruar nga një ambulancë private, të shqetësuar për mënyrën si mund ta përballonte lajmin.

Kur e ëma doli në kopsht dhe pyeti çfarë po ndodhte, ishte Francesco ai që gjeti forcën t’ia thoshte: “Fatkeqësisht, babi nuk ia doli”.

“Nuk do ta harroj kurrë shprehjen e fytyrës së saj në atë çast”, shkruan ai.

Kur u sëmur me Covid, u tha fëmijëve se kishte frikë se nuk do t’ia dilte

Temperaturë e lartë, kollë, vështirësi në frymëmarrje, dhimbje dhe pamundësi për t’u ngritur nga shtrati. Totti rrëfen se, teksa gjendja e tij përkeqësohej, vdekja e të atit ishte ende shumë e afërt për të mos i shkuar mendja tek ajo.

“Kisha një frikë të tmerrshme se mos vdisja si babi.”

Thirri Cristianin, Chanelin dhe Isabelin dhe, duke ruajtur distancën prej tyre, u tha: “Nuk e di nëse do t’ia dal”.

Fillimisht, fëmijët menduan se ishte një nga shakatë e tij. Por ai këmbënguli: “Më besoni, nuk e di sa do të rezistoj ende”.

“Po dorëzohesha mendërisht”, pranon.

Kur mbërriti në Campus Bio-Medico, sipas rrëfimit të tij, kishte saturim të oksigjenit në gjak 88 për qind dhe pneumoni në të dyja mushkëritë. Mjekët donin ta mbanin në spital, por ai kundërshtoi.

“Nuk dua të përfundoj si babai im. Nëse do të vdes, dua të vdes në shtëpinë time, jo i mbyllur këtu brenda, pa i parë më fëmijët.”

Nënshkroi për t’u larguar nga spitali dhe vazhdoi trajtimin në shtëpi, ku, siç tregon, mbahej nën mbikëqyrje edhe gjatë natës.

Historia me Noemin nisi me një varg rastësish

Në kapitullin kushtuar Noemi Bocchit, Totti rindërton disa takime që ndodhën përpara se marrëdhënia e tyre të fillonte vërtet.

E pa në Sardenjë, pastaj rastësisht në Circeo, më vonë jashtë një lokali dhe sërish në klubin Aniene të Romës. Vetëm më pas, një i njohur i përbashkët propozoi të organizonte një darkë.

Duke i parë sot ato rastësi, Totti i interpreton si shenja të një takimi që do të ndodhte patjetër: “Ishte e pamundur të mos takoheshim”.

Për Noemin shkruan: “Më bën të ndihem gjallë”.

Për martesën me Ilaryn thotë: “Gabuam të dy”

Në këtë pjesë, Totti vendos një kufi të qartë. Shkruan se nuk mund të hyjë në disa hollësi për shkak të marrëveshjeve ligjore, por edhe se nuk dëshiron ta bëjë “për të ruajtur qetësinë”.

Versioni që zgjedh të tregojë në libër është ky:

“Kur një martesë përfundon keq, faji nuk është kurrë vetëm i njërit. Gabimet ndahen përgjysmë. Gabuam të dy, unë dhe Ilary, dhe pastaj nuk arritëm më të kuptoheshim.”

Më pas shton: “Do të mbetet përgjithmonë nëna e fëmijëve të mi”.

Për një kohë të gjatë, ai dhe Noemi e mbajtën lidhjen të fshehtë

Në fillim, tregon Totti, takoheshin kryesisht në shtëpitë e miqve ose në shtëpinë e Noemit, duke u përpjekur të shmangnin fotografët.

“Nuk ishte një aventurë kalimtare”, shkruan. “Nuk ishim të lirë ta jetonim plotësisht dashurinë tonë, ashtu siç do të kishim dashur.”

Noemin e përshkruan si “një grua të veçantë, pozitive” dhe shton: “Ajo është versioni im si grua, ndërsa unë jam versioni i saj si burrë”.

Mbrëmja kur u tha të vërtetën fëmijëve përfundoi keq

Është ndoshta një nga skenat më të vështira familjare të librit. Totti rrëfen se ndodhej në shtëpinë e tyre në lagjen EUR të Romës, përballë Ilaryt dhe tre fëmijëve, në një periudhë kur martesa ishte tashmë në krizë të thellë.

Chanel reagoi me zemërim, Cristian qëndroi në heshtje dhe Isabel qau. Në atë moment, Totti tha:

“Është e vërtetë, kam njohur një grua që më pëlqen shumë. Nuk jam më i dashuruar me mamin. Çfarë të bëj?”

Doli nga shtëpia, shkoi te Noemi, pastaj u kthye dhe u përpoq të fliste sërish me Cristianin dhe Chanelin.

“Babi dhe mami meritojnë të jenë të lumtur, por bashkë nuk mund të jenë më”, u tha.

Me Chanelin nuk foli për nëntë muaj

Në kapitullin pasues, Totti nuk përpiqet ta zbukurojë atë që ndodhi.

“Pas asaj mbrëmjeje kur u përplasëm, marrëdhënia nuk u kthye më kurrë si më parë”, shkruan. “E di që, në njëfarë mënyre, duhet t’i fitoj sërish, me një përkushtim atëror të vazhdueshëm, që ua kam për detyrë.”

Nuk e merr si të mirëqenë se fakti që është babai i tyre mjafton për të fshirë gjithçka që ka ndodhur. Mes viteve 2025 dhe 2026, ai dhe e bija qëndruan pa folur për “nëntë muaj të stërgjatë”.

Një nga përplasjet lidhej me pjesëmarrjen e Chanelit në Pechino Express, për të cilën Totti mësoi nga gazetat.

“Unë nuk jam një njeri çfarëdo, jam babai yt”, i tha, kur ajo i shpjegoi se nuk kishte mundur t’ua tregonte as familjarëve.

Fillimisht vendosi madje të mos e shihte programin. Ishte Noemi ajo që e ndali: “Mos bëj budallallëqe, je pesëdhjetë vjeç, është vajza jote”.

Totti e dëgjoi dhe rrëfen se u përlot kur pa Chanelin në televizor.

Kërkoi ndihmën e një psikologu për të rindërtuar marrëdhënien me të bijën

Është një nga pjesët më domethënëse të librit. Përballë asaj që e përshkruan si një pamundësi thuajse të plotë për të komunikuar me Chanelin, Totti tregon:

“Kërkova ndihmën e një psikologu për të kuptuar si të sillesha, për të kërkuar brenda vetes deri te rrënja e gabimeve të mia.”

Vendosi se duhej të ishte ai, si i rrituri në atë marrëdhënie, që të bënte hapin e parë. I shkroi: “Ç’kemi, Chany…”. Ajo iu përgjigj: “Ç’kemi, babi…”.

Por pajtimi nuk paraqitet si diçka e përfunduar: “Në njëfarë mënyre kemi nisur nga e para, ndonëse ende me frenën e dorës të tërhequr”.

Cristian u detyrua ta linte futbollin për një problem shëndetësor

Totti i kushton disa faqe kundërshtimit të shpjegimeve që, sipas tij, kishin qarkulluar për fundin e karrierës së të birit në futboll.

Ai tregon se në vitin 2025, kur Cristian ishte 19 vjeç dhe luante me Olbian, disa ekzaminime zbuluan një problem në kanalin e Silvit, një kanal i vogël në tru.

“Në kokën e djalit tuaj ka një njollë të vogël”, i thanë fillimisht mjekët.

Totti kujton frikën e atyre ditëve: “Qava vetëm. Kisha shumë frikë. Natën nuk flija, ditën më zihej fryma”.

Kur u diskutua mundësia e një ndërhyrjeje, i tha të birit: “Në djall futbolli, jeta vjen përpara gjithçkaje”.

Në fund, Cristian vendosi të mos rrezikonte: “Nuk dua të rrezikoj të vdes”.

Për Isabelin, më shumë e dhemb koha e kufizuar që mund të kalojnë bashkë

Cristian dhe Chanel janë tashmë madhorë. Isabel ende jo. Totti e hap kapitullin e të pesëdhjetave me një llogari të thjeshtë:

“Viti im me Isabelin përbëhet nga 26 fundjava.”

Dhe shton: “Pesëdhjetë për qind e kohës, gjysma e gjithë lumturisë që mund të përjetojë një baba”.

Është një nga çështjet te të cilat rikthehet disa herë.

“Është e trishtueshme”, shkruan. “Do të bëj gjithçka që është në fuqinë time për t’u qëndruar pranë, nëse do të ma lejojnë. Edhe nëse nuk ma lejojnë, do të jem aty, gjithmonë dhe sido që të jetë.”

Nuk mund ta shijojë Romën siç do të dëshironte

Një nga paradokset që rrëfen në libër është se njeriu që lidhet me Romën më shumë se kushdo tjetër thotë se, në të vërtetë, nuk e njeh qytetin.

“E vërteta është se unë Romën nuk e njoh.”

Nuk mund të shëtisë i qetë në Trastevere, Testaccio apo Garbatella, të shkojë në një bar ose në kinema pa u njohur nga njerëzit.

“Jetoj në Romë, por nuk e jetoj Romën”, shkruan.

Madje, një nga dëshirat e tij është diçka që në pamje të parë duket krejt e zakonshme: të vizitojë Koloseun me qetësi.

Në të pesëdhjetat, ka parë edhe kush i ka mbetur pranë

Në bilancin përfundimtar, Totti flet për miqtë dhe të afërmit që ka ndihmuar financiarisht ndër vite dhe që më pas, sipas tij, janë larguar ose janë treguar mosmirënjohës.

“Kam mbajtur ekonomikisht plot njerëz dhe disa harruan madje të më thoshin faleminderit.”

Në një moment, kufirin që ka vendosur e përmbledh me një fjali: “Nuk jam bankomati juaj, zgjidhini vetë hallet tuaja”.

Menjëherë më pas, megjithatë, tregon se lë zarfe me para në kutitë postare të njerëzve që nuk i njeh, por për të cilët e di se janë vërtet në vështirësi.

Dhe arrin në një përfundim që, pas gjithë rrëfimit, duket se i drejtohet mbi të gjitha vetes: “Të qarët të ndihmon, nuk është dobësi”.

Në moshën pesëdhjetëvjeçare, Totti nuk e paraqet veten si dikush që i ka zgjidhur përfundimisht të gjitha. Marrëdhëniet me fëmijët janë ende duke u rindërtuar, humbja e të atit vazhdon ta mundojë, ndarja ia ka ndryshuar përditshmërinë dhe jeta pas futbollit rezultoi shumë më e vështirë nga sa e kishte menduar.

Megjithatë, në fund zgjedh ta përshkruajë veten thjesht:

“Jam Francesco, pavarësisht gjithçkaje një burrë i lumtur. Që po plaket.”