Burrat që guxojnë të hapen emocionalisht janë më në fund 'cool' dhe në modë

Pas dekadash me personazhe mashkullore të ndërtuara rreth idesë së “të fortit”, atij që nuk qan, nuk kërkon ndihmë dhe sigurisht nuk flet për ndjenjat e veta, diçka po ndryshon.

Po hyjmë, të paktën në imagjinatën pop dhe në mënyrën si flasim për marrëdhëniet, në epokën e “burrit romantik”.

Jo domosdoshmërisht atij që sjell lule dhe shkruan poezi, por burrit që nuk ka frikë të dëshirojë, të lidhet, të thotë çfarë ndien dhe të tregojë edhe pjesët e veta më të brishta.

Nga Mr. Darsi i përjetshëm i “Pride and Prejudice” te personazhet mashkullore më të reja në seriale si “Sullivan’s Crossing” apo “Off Campus”, burri emocionalisht i pranishëm po fiton gjithnjë e më shumë terren.

Dhe ndoshta nuk është rastësi.

Pas viteve me ghosting, situationships dhe njerëz që krenohen se “nuk lidhen emocionalisht”, mund të jemi thjesht lodhur nga burri që është gjithmonë një hap larg, gjithmonë i paqartë dhe gjithmonë shumë “cool” për të treguar se i intereson.

Sot, ndoshta gjëja më tërheqëse është pikërisht e kundërta: një burrë që nuk ka frikë të tregojë se është aty.

“Për vite me radhë na është ngulitur ideja se një burrë i dëshirueshëm duhet të jetë mbi të gjitha i fortë, autonom dhe i paprekshëm nga emocionet”, shpjegon psikologia dhe psikoterapistja Marina Balbo.

Sipas saj, ndryshimi i vërtetë sot është aftësia për të thënë:

“Kam frikë.”

“Kjo më dhemb.”

“Kështu ndihem.”

Pa e përjetuar këtë si humbje të burrërisë.

Dhe këtu ajo bën një dallim shumë të bukur:

“Ndjeshmëria nuk është e kundërta e forcës. Është e kundërta e shtirjes.”

Në një realitet romantik ku jemi mësuar me mesazhe që mbeten “seen”, zhdukje pa shpjegim dhe marrëdhënie ku askush nuk guxon ta pyesë tjetrin “çfarë jemi?”, të tregosh qartë çfarë ndien mund të jetë pothuajse revolucionare.

Dhe po, edhe shumë tërheqëse.

Të jesh emocionalisht i hapur nuk do të thotë t’ia dorëzosh tjetrit përgjegjësinë për gjendjen tënde emocionale.

“Do të thotë të kesh guximin të thuash: ‘Sot kam nevojë për ty’, por duke vazhduar të jesh përgjegjës për jetën dhe emocionet e tua”, shpjegon Balbo.

Dallimi është i vogël në dukje, por thelbësor.

T’i tregosh dikujt se ke nevojë për afërsi krijon intimitet.

Të presësh që ai të mbushë çdo boshllëk tëndin krijon varësi.

Kjo shihet shumë qartë në marrëdhënie kur një mesazh që vonon kthehet menjëherë në: “Nuk më do më.”

Një ditë më e ftohtë bëhet: “Do të më lërë.”

Një distancë e vogël interpretohet si provë dashurie.

Kur ekuilibri ynë emocional varet plotësisht nga konfirmimi i tjetrit, nuk po flasim më për afërsi të shëndetshme.

Të duash dikë nuk do të thotë t’i kërkosh të shërojë çdo plagë që ke sjellë me vete.

Butësia mashkullore mund të jetë formë force

Ka edhe një tjetër cilësi që po ndryshon mënyrën si e perceptojmë tërheqjen mashkullore: butësia.

Jo sentimentalizmi i tepruar.

Jo klishetë romantike.

Por diçka shumë më konkrete.

Të jesh aty.

Të dëgjosh.

Të mos ikësh sapo biseda bëhet e vështirë.

Të mund të thuash “jam i zhgënjyer” pa e kthyer zhgënjimin në agresivitet.

Të kërkosh ndihmë pa u ndier i dobët.

Të pyesësh partneren “si je?” dhe të presësh vërtet përgjigjen.

“Një burrë që është i aftë të thotë se është i zhgënjyer, se ka nevojë për ndihmë apo thjesht të pyesë partnerin si ndihet dhe ta dëgjojë realisht, po tregon diçka shumë më të fuqishme sesa paprekshmëria: prani emocionale”, thotë psikologia.

Dhe ndoshta kjo është pikërisht fjala që e përmbledh më mirë.

Prani.

Sepse marrëdhëniet nuk prishen vetëm sepse njerëzit kanë emocione.

Shpesh prishen sepse emocionet mohohen, grumbullohen, fshihen dhe më pas shfaqen në mënyra shumë më destruktive.

Të mos flasësh nuk të bën më të fortë

Për shumë burra, mesazhi që kanë marrë që fëmijë ka qenë i njëjtë:

Mos qaj.

Mos u anko.

Mos u trego i dobët.

Zgjidhe vetë.

Dhe ky model mund të prodhojë të rritur që dinë të funksionojnë, por jo domosdoshmërisht të komunikojnë atë që ndiejnë.

Problemi është se emocionet nuk zhduken sepse nuk u japim emër.

Frika mund të dalë si zemërim.

Pasiguria si kontroll.

Dhimbja si distancë.

Nevoja për afërsi si xhelozi.

Të mësosh të thuash çfarë po ndodh brenda teje nuk e eliminon konfliktin, por e bën shumë më të mundur që konflikti të mos kthehet në luftë.

Prania emocionale krijon siguri

Psikologia përmend edhe atë që dimë nga studimet mbi lidhjen emocionale: gjeste shumë të thjeshta, si një zë qetësues, një kontakt fizik i respektueshëm apo një shikim empatik, mund të ndihmojnë në krijimin e ndjesisë së sigurisë mes dy njerëzve.

Pra, butësia nuk është thjesht diçka “e ëmbël”.

Ka edhe një funksion shumë konkret në marrëdhënie.

Kur partneri përballë nesh ndihet i sigurt, dëgjuar dhe i kuptuar, është më e lehtë të ulet mbrojtja dhe të krijohet intimitet.

Në këtë kuptim, butësia nuk është e kundërta e forcës.

Është një formë tjetër e saj.

Ndoshta po ndryshon edhe ideja jonë për burrin “seksi”

Për një kohë shumë të gjatë, kultura pop e lidhi tërheqjen mashkullore me indiferencën.

Burri misterioz.

I paarritshmi.

Ai që nuk dërgon mesazh i pari.

Ai që të bën të hamendësosh nëse i intereson apo jo.

Por pas shumë viteve me këtë model, ndoshta kemi filluar të kuptojmë se konfuzioni nuk është domosdoshmërisht kimi.

Dhe ankthi nuk është pasion.

Mbase burri më tërheqës nuk është ai që të bën të pyesësh vazhdimisht se ku qëndron.

Është ai që mund të të thotë.

Ai që nuk ka frikë të tregojë se i intereson.

Ai që mund të jetë i fortë pa qenë emocionalisht i mbyllur.

Që mund të jetë i sigurt në vetvete pa pasur nevojë të luajë rolin e “mashkullit alfa”.

Që mund të jetë romantik pa u ndier qesharak.

Dhe që mund të thotë “më dhemb” pa menduar se kjo i heq diçka nga burrëria.

Ndoshta ky është ndryshimi i vërtetë.

Nuk po kërkojmë burra më pak të fortë.

Po fillojmë ta përkufizojmë forcën ndryshe.