Alessia Marcuzzi rrëfen menopauzën
Në një video të publikuar në Instagram, Alessia Marcuzzi ka folur hapur për menopauzën, ndryshimet që ka përjetuar dhe turpin që, për një kohë, e bëri të heshtte. Një rrëfim intim për një fazë të jetës që ende trajtohet si humbje, kur mund të shihet si fillimi i një kapitulli të ri.
Videoja e publikuar nga Alessia Marcuzzi në Instagram duket thuajse si një çlirim.
Me zërin që i dridhet përpara ndjekësve, prezantuesja ka treguar se është në menopauzë dhe ka rrëfyer një përvojë ku mund ta gjejnë veten shumë gra: ndjesinë e sikletit, frikën se nuk je më “mjaftueshëm grua” dhe përpjekjen për ta fshehur një ndryshim krejtësisht natyror.
Marcuzzi tregoi se, për një kohë, vazhdonte të mbante peceta higjienike në çantë edhe pse nuk i duheshin më. Një gjest i vogël, por domethënës, sikur pranimi se cikli kishte përfunduar do ta detyronte të pranonte edhe diçka tjetër për veten.
Ajo kishte hyrë në perimenopauzë, faza që i paraprin menopauzës, që në moshën 47-vjeçare. Bashkë me ndryshimet fizike dhe psikologjike erdhi edhe një ndjesi e vështirë për t’u artikuluar: se ishte bërë më pak grua, më pak e rëndësishme, më pak e aftë, më pak argëtuese dhe më pak e dëshirueshme.
Dhe për një periudhë, u turpërua prej kësaj.
“Turpërohesha ta thosha. Kur dikush bënte ndonjë shaka sepse harroja diçka ose më kapte papritur nxehtësia dhe më thoshte: ‘Shikoje veten, dukesh si një grua në menopauzë’, unë qeshja për ta mohuar atë fjalë dhe kuptimin negativ që i jepej. Por brenda vetes doja të bërtisja: ‘Po! Jam. E pastaj?’”
Rrëfimi i saj, i publikuar në Ditën Botërore të Menopauzës, më 18 tetor, mori një kuptim edhe më të madh: një ftesë për të mos e jetuar këtë ndryshim si stigmë apo si fund të feminitetit, por si hyrjen në një stinë tjetër të jetës.
“Ajo pjesë e fjalës nuk do të thotë ‘më pak’, por kështu na bën të ndihemi”
“Menopauzë, nga greqishtja mēn, që do të thotë ‘muaj’, dhe pausis, ‘ndalim’”, shkroi Marcuzzi përkrah videos.
“Pjesa ‘men’ e fjalës menopauzë nuk do të thotë ‘më pak’, por kur e shqiptojmë, çuditërisht, kështu tingëllon. Dhe sa keq tingëllon. Kur vjen, sa prej nesh ndihen pikërisht kështu?”
Më pak të dukshme. Më pak të vlefshme. Më pak tërheqëse. Sikur përfundimi i ciklit menstrual të shënonte edhe përfundimin e një pjese të identitetit.
Pikërisht këtu qëndron propozimi i Marcuzzi-t: ta ndryshojmë mënyrën si e emërtojmë dhe e tregojmë menopauzën.
Duke marrë frymëzim nga kultura japoneze, ajo sugjeron ta shohim jo si një zbehje, por si një lulëzim të ri.
“Sot e tregoj sepse, në njëfarë mënyre, kam rilindur”
“Sot po jua tregoj sepse, në njëfarë mënyre, kam rilindur dhe kam mësuar të shoh edhe anët e bukura dhe ato qesharake të të qenit një grua më e vetëdijshme”, tha ajo.
“Do të doja që asnjëra prej nesh të mos ndihej kurrë ‘më pak’. Do të doja të mësonim ta shihnim këtë fazë edhe si fillimin e një kapitulli të ri, të një stine të re. Një lulëzim të ri. Ne jemi In Bloom.”
Mesazhi i Alessia Marcuzzi-t nuk është se menopauza duhet romantizuar apo se ndryshimet që sjell janë gjithmonë të lehta. Është një ftesë për të mos i shtuar vështirësive fizike edhe barrën e turpit.
Sepse menopauza nuk e bën një grua më pak femërore, më pak të aftë apo më pak të dëshirueshme. Trupi ndryshon, por nuk humbet vlerën. Dhe ndoshta kjo fazë nuk ka nevojë për një emër që tingëllon si fund, por për një gjuhë të re që tregon vazhdimin.
Jo më pak.
Më e vetëdijshme, më e lirë dhe ende në lulëzim.
