A është moda në epokën e hiperseksualizimit?
Mjaftuan vetëm dy ditë në Festivalin e Venecias që trupi të rikthehej në qendër të tapetit të kuq.
Vittoria Ceretti u shfaq me Armani Privé dhe një dekolte prej tyli me efekt nude, të mbuluar me mikrokristale. Marina Ruy Barbosa zgjodhi një fustan të zi transparent, ndërsa Sydney Sweeney riktheu nga arkivat e Armani-t një krijim të vitit 2000 me shtresa të holla të zeza, kristale dhe mikroperla argjendi, të veshur pa reçipeta.
Janë vetëm disa nga shembujt më të fundit të asaj që quhet naked dressing, një estetikë që tashmë nuk funksionon më vetëm si provokim. Është bërë një kod i zakonshëm i modës, aq elastik sa mund të hyjë edhe në format më klasike të elegancës pa pasur nevojë domosdoshmërisht të skandalizojë.
Lakuriqësia, reale ose e simuluar, nuk është më përjashtimi që trondit një red carpet tepër formal. Është bërë pjesë e normales.
Nuk bëhet më fjalë vetëm për “naked dress”
Fustani transparent mbetet forma më e dukshme e trendit, por ajo që historiania e modës Valerie Steele e ka përkufizuar si “hiperseksualizimi i modës” shkon shumë më larg.
Korsete, latex, reçipeta të ekspozuara, tanga që duken, cut out, rripa, harness, dantella, silueta bodycon dhe elemente të huazuara nga estetika bondage.
Herë trupi zbulohet vërtet. Herë të tjera vetëm vizatohet mbi stof me efekt trompe l’œil, ngjeshet derisa të kthehet pothuajse në skulpturë ose sugjerohet përmes materialeve në ngjyrën e lëkurës.
Nuk është e nevojshme të jesh realisht e zhveshur. Mjafton që veshja ta bëjë lakuriqësinë subjektin kryesor.
Në Grammy 2026, Chappell Roan veshi një Mugler të mbajtur në trup me detaje që imitonin piercing në thithka. Heidi Klum u shfaq me latex nude, ku ishte riprodhuar deri edhe forma e kërthizës, ndërsa Teyana Taylor zgjodhi një rrjetë metalike Tom Ford me prerje diagonale dhe shumë lëkurë të ekspozuar.
Në Met Gala, me dress code “Fashion is Art”, trupi u kthye pothuajse në një ekspozitë brenda ekspozitës: Gigi Hadid me një Miu Miu transparent, Léna Mahfouf me dy duar skulpturore të vendosura mbi gjoks, Beyoncé me një krijim anatomik të Olivier Rousteing, një lloj skeleti luksoz prej rrjete nude dhe kristalesh.
Rezultati është një lojë e vazhdueshme me syrin: çfarë po shohim realisht dhe çfarë po na bën veshja të mendojmë se po shohim?
Nga Marilyn Monroe te red carpet-et e sotme
Historia e naked dress nuk nisi dje.
Në vitin 1962, Marilyn Monroe këndoi “Happy Birthday, Mr. President” për John F. Kennedy e veshur me një fustan Jean Louis aq të ngushtë dhe aq pranë ngjyrës së lëkurës, sa nën dritat e Madison Square Garden dukej pothuajse e zhveshur. Materiali ishte i mbuluar me mijëra kristale.
Në vitin 1974, Cher mbërriti në Met Gala me krijimin me pupla të Bob Mackie që një vit më pas do të dilte në kopertinën e Time.
Në vitin 1993, Kate Moss veshi në një festë të Elite një slip dress argjendi të Liza Bruce që nën flash-et e aparateve bëhej pothuajse krejt transparent. Ajo që e bëri pamjen edhe më të famshme ishte qetësia absolute me të cilën Moss e mbante.
Pastaj erdhën Rihanna në CFDA Awards 2014 me mbi 200 mijë kristale Swarovski, Bella Hadid në Cannes 2021 me Schiaparelli dhe një bust të hapur, Florence Pugh në Valentino rozë në 2022, me gjoksin të dukshëm poshtë shtresave të tylit.
Çdo interpretim ka shtyrë pak më tej kufirin e asaj që konsiderohet “e tregueshme”.
Por naked dress nuk ka vetëm një gjuhë. Mund të jetë delikat ose agresiv, romantik ose tepër sensual, ironik ose i llogaritur me kujdes.
Dallimin e bën konteksti, personi që e vesh dhe, mbi të gjitha, kontrolli që duket se ka mbi imazhin e vet.
Kur ekspozimi i trupit bëhet pushtet
Të luash me mënyrën si shihet trupi yt mund të jetë edhe një mënyrë për ta çliruar atë nga turpi.
Mund të jetë një pohim identiteti, një refuzim i detyrimit për t’u dukur “e respektueshme” ose një përmbysje e kodeve gjinore që për shekuj kanë përcaktuar çfarë mund të tregojë një grua dhe çfarë duhet të fshehë.
Lingerie-ja, dikur e projektuar për të qëndruar poshtë rrobave, del sipër.
Reçipetat nuk janë më thjesht mbështetëse e fshehur e një fustani: bëhen vetë veshja.
Estetika fetish del nga hapësirat private dhe shkon në pasarelë.
Edhe vetë lakuriqësia mund të kthehet në një lloj maskimi, përmes protezave, printimeve anatomike dhe qëndisjeve aq të sakta sa të bëhet e vështirë të kuptosh ku mbaron pëlhura dhe ku fillon lëkura.
Por ta quash gjithë këtë thjesht empowerment do të ishte shumë e lehtë.
Liri apo performancë?
Ekspozimi i trupit mund të jetë njëkohësisht zgjedhje personale dhe kërkesë e sistemit.
Mund të jetë akt lirie, por edhe performancë.
Valerie Steele ka vënë në dukje se red carpet-et funksionojnë si një lloj “zone e mbrojtur”, ku ekspozimi ekstrem i trupit mund të normalizohet sepse rreth tij ka stilistë, sigurim, fotografë dhe kontroll të plotë të imazhit.
E njëjta grua, e veshur po njësoj në një kontekst të zakonshëm, mund të përballej me fyerje, ngacmime apo edhe agresion.
Pra, liria e tapetit të kuq nuk është domosdoshmërisht një liri që mund të transferohet në jetën reale.
Ajo ekziston brenda një sistemi ku trupi kthehet në përmbajtje dhe përmbajtja në vlerë ekonomike.
Seksi është rikthyer edhe në pasarelë
Temperatura erotike është ngritur sërish edhe te koleksionet.
Estetika e epokës Tom Ford po rikthehet fuqishëm. Te Gucci i Demna-s për Vjeshtë Dimër 2026 dominuan fustanet e ngushta, belët tepër të ulët dhe siluetat party girl.
Show-n e mbylli Kate Moss me një fustan të zi me shkëlqim, të hapur thellë në shpinë dhe me tangat G string të ekspozuara.
Te Chanel, Matthieu Blazy bëri transparent edhe kostumin klasik, simboli pothuajse absolut i modës borgjeze të disiplinuar. Kristen Stewart veshi në Cannes një version prej rrjete gjysmë transparente.
Në modën e sotme, seksi shpesh ka edhe një element nostalgjik.
Po rikthehen porno chic i fillimviteve 2000, tangat e dukshme, beli shumë i ulët, trupi i hollë si aksesor dhe estetika e netëve të çrregullta të fotografuara sikur Instagrami të mos kishte ekzistuar kurrë.
Por Instagrami ekziston. Edhe TikTok-u.
Dhe bashkë me to ekziston nevoja për të tërhequr vëmendjen përpara se përdoruesi të kalojë te videoja tjetër.
Në këtë pikë, naked dress është pothuajse perfekt.
Kuptohet brenda një sekonde.
Prodhon tituj, foto, indinjatë, dëshirë, meme, parodi, debate për censurën dhe diskutime mbi lirinë e grave.
Nuk ka nevojë për shumë shpjegime që të bëhet viral.
“Sex sells”, por çfarë ndodh kur provokimi bëhet formulë?
Seksi ka shitur gjithmonë, në modë, kinema dhe reklamë.
Ajo që ka ndryshuar është frekuenca me të cilën industria mbështetet te kjo formulë dhe vështirësia për të kuptuar ku mbaron provokimi dhe ku fillon marketingu.
Kur çdo premierë kërkon me çdo kusht “momentin viral”, edhe transgresioni rrezikon të bëhet një lloj dress code-i.
Rasti i Bianca Censori në Grammy 2025 e bëri këtë debat edhe më të dukshëm.
Ajo mbërriti e mbështjellë me një pallto leshi, të cilën më pas e hoqi për të zbuluar një mini veshje krejtësisht transparente.
Në atë pikë pyetja nuk ishte më nëse fustani ishte i bukur apo i guximshëm.
Pyetja ishte: a ekziston ende një kufi mes veshjes dhe lakuriqësisë?
Dhe mbi të gjitha: kush e kontrollonte realisht atë skenë?
Bianca Censori, e palëvizur përpara fotografëve, apo Kanye West pranë saj, i përmendur gjerësisht si personi pas look-ut?
Nëse naked dressing interpretohet si emancipim femëror, kuptimi ndryshon kur drejtimin e imazhit duket se e ka një burrë, një çift i kthyer në brand ose një makineri promocionale që përdor trupin për të prodhuar zhurmë mediatike.
Cannes vendosi kufij
Vetëm pak muaj më vonë, Festivali i Cannes ndryshoi rregulloren.
Nga viti 2025, lakuriqësia u ndalua në red carpet dhe në hapësirat e festivalit për arsye “dekorumi”, një rregull që u mbajt edhe në 2026.
Por kjo ngre një tjetër pyetje: çfarë konsiderohet vërtet lakuriqësi?
Një gjoks i dukshëm poshtë tylit? Një pëlhurë në ngjyrën e lëkurës? Një print anatomik? Një dekolte e mbajtur vetëm nga një bizhuteri?
Dhe kush vendos kur një trup është artistik, elegant ose “i papërshtatshëm”?
Në këtë kuptim, edhe censura mund të bëhet ana tjetër e së njëjtës monedhë: në të dyja rastet, trupi merr një vëmendje disproporcionale.
Paradoksi i Gen Z: më shumë seks në imazh, më pak në jetën reale
Ironia më e madhe është se kjo modë po shpërthen pikërisht në një moment kur shoqëria duket se po shkon në një drejtim më pak seksual.
Studime të ndryshme flasin për një Gen Z që kryen më pak marrëdhënie seksuale se brezat paraardhës.
Në të njëjtën kohë, rikthehen estetikat e modestisë, ide më konservatore dhe figura e tradwife, gruaja që idealizon modelin tradicional të bashkëshortes dhe nënës të përkushtuar kryesisht familjes.
E megjithatë, të njëjtën kohë kemi korsete, minifunde, topless dhe trupa të ekspozuar në rrjete sociale e në red carpet.
Ndoshta moda po ekspozon atë që jeta e përditshme po e frenon.
Ose ndoshta vetë seksi po ndryshon kuptim, duke kaluar gjithnjë e më shumë nga përvoja fizike te imazhi.
Po cilët trupa lejohen të jenë të zhveshur?
Kjo është ndoshta pyetja më e pakëndshme.
Rikthimi i siluetave mikro përkon me atë që shpesh quhet “era Ozempic”, ku dobësia ekstreme ka marrë sërish një peshë të madhe kulturore.
Trupi që paraqitet si “i çliruar” nga rrobat është shpesh një trup i disiplinuar më parë: i stërvitur, i kuruar, i përshtatur me standardet dhe i mbështetur nga një punë e padukshme.
Pas një fotografie që duket spontane mund të ketë fitting, shapewear, dieta, trajtime, ndriçim, poza dhe retushim.
Pra, në teori, naked dress duhet të përshtatet me trupin.
Në praktikë, kultura e imazhit vazhdon shpesh t’i kërkojë trupit të ndryshojë në mënyrë që ta “meritojë” atë veshje.
Jashtë red carpet-it, trendi bëhet më i butë
Në jetën e përditshme, naked dressing mund të ketë forma shumë më pak ekstreme.
Një bluzë transparente mbi një reçipetë të bukur. Një fund dantelle me culotte. Një korse me xhinse të gjera. Një fustan i hollë i kombinuar me bomber ose pallto oversize.
Në TikTok, trendi lidhet edhe me estetikën office siren, ku këmishat e hapura dhe fundet e ngushta seksualizojnë veshjen e zyrës, ose me coquette, ku sensualiteti zbutet me fjongo, çorape dhe elemente më romantike.
Nuk është lakuriqësia ekstreme e Grammy-t.
Por logjika mbetet e njëjtë: sensualiteti trajtohet si gjuhë stilistike.
Dhe në fund, pyetja nuk është më thjesht sa trup po tregohet.
Por kush po vendos ta tregojë, pse dhe për kë.
