A e kanë vrarë food influencer-at autenticitetin?

Autenticiteti në rrjetet sociale lindi që në fillim me disa kompromise dhe as mediat tradicionale nuk janë pa faj. Sot, paradoksalisht, besimin po e fitojnë ata që kanë guximin të thonë thjesht: ky gatim nuk është i mirë.

Kam një kujtim nga fëmijëria. Unë dhe im vëlla ishim në shtëpinë e gjyshes sonë në Paris dhe shihnim pafundësisht DVD-në e Ratatouille. Po, tingëllon romantike, por e vërteta është se gjyshja nuk kishte shumë filma të tjerë dhe Netflix ende nuk ekzistonte.

Dhe vazhdimisht diskutonim për të njëjtën pyetje: kush është personazhi negativ i filmit?

Sepse kur je dhjetë vjeç, kjo të intereson. Përpiqesh të gjesh arketipet klasike të një historie dhe t’u japësh një fytyrë e një funksion të qartë.

Është Chef Skinner? Është Anton Ego? Apo ndoshta familja e Remy-t, që nuk e kupton dhe nuk e vlerëson?

Në një moment arritëm në një kompromis. Chef Skinner ishte “i keqi” i historisë, por Anton Ego ishte i keqi par excellence. Edhe pamja e tij e frikshme të kujtonte personazhe të botës gotike, si Dracula apo Nosferatu.

Ego është kritiku i pamëshirshëm që mund të çojë një restorant drejt mbylljes, t’u kushtojë njerëzve vendin e punës, kërkon përsosmëri absolute dhe, në këmbim, të jep vetëm dy rreshta recension, në rastin më të mirë jo negativë.

Ai nuk e pëlqen ushqimin. Ai e do atë.

Deri në pikën sa kërkimi i kënaqësisë gastronomike është bërë arsyeja e tij për të jetuar.

Me pak fjalë, Anton Ego të ngjall një lloj frike dhe respekti njëkohësisht.

Dhe nuk ka shumë rëndësi që në fund dorëzohet, harron çdo rregull higjiene që ekziston dhe vendos të hajë një pjatë të gatuar nga një mi. Në imagjinatën e Disney-t dhe në mënyrën si e kujtojmë ende sot, ai mbetet pjesë e kategorisë së “të këqijve”.

Por pikërisht këtu qëndron çështja.

Nëse një personazh kaq i ashpër, një kritik që duket sikur nuk kënaqet kurrë me asgjë, thotë se ratatouille është e mirë, atëherë ajo duhet të jetë vërtet e mirë.

Dhe për javë të tëra pasi pamë filmin, ndoshta të ndikuar prej tij, ndoshta vërtet të magjepsur, i kërkonim gjyshes të na gatuante atë pjatë me perime.

Ky është pushteti që kanë kritikët.

Edhe ata që ekzistojnë vetëm në një film.

Por a do të kishte funksionuar njësoj po të mos ishte Anton Ego, por një food influencer?